Winnipeg, 1. Febrúar, 1918 VORÖLD Bis. 3 Eins og f uglinn villist. Eftir Jón G. Hjaltalín MótlætiS hafsi komis eins og bitur gola inná vor hlýindi æsku lífsins. Fanney var ung þegar hún fylgdi föSur sínum til hinn- ar hinstu hvílu, og nú var mósir hennar einnig dáin; hún hafSi séS kistuna siga hægt, hægt ofaní gröfina og fundist sem eitthvað af hennar eigin holdi og blóSi væri aS hverf a, til aS koma aldrei aftur. Fanney var ein, óumræSilega ein; dagarnir langir og hægfara. Haukur, sem best hefsi getaS 4yft skýjum áhyggjanna frá hjarta hennar fjarverandi, aust- ur í Evrópu aS fullnema sig í læknisfræði. Ragnar, bróSir hennar var ungur lögmaSur i félagi meS einum af eldri og betri lögmönn- um borgarinnar sem Ásgeir hét. Félagarnir urSu vinir; þannig vildi til aS Fanney og Ásgeir kyntust. ÞaS var um vor eftir langan og þreytandi vetur — Laufin kvikuSu undan hægum blæum, blómin teygSu útbreiddar krón- urnar á móti hlýjum geislum sól- arinnar. Fuglarnir hentust grein af grein og sungu, ef til vill um ást, ástina sem lifir ó- endanlega þótt maSur af manni deyi. Náttúran hafSi varpaS frá sér drunga vetrarins, hún var björt og hýr. Dreymandi langanir barSust meS tibránni; dottandi vonir vöknuSu visflögr fiSrild- anna. Alt var unaSsf ult og örf- andi. Fanney var þess greini- lega vör þar sem hún gekk um garSinn og andaSi aS sér þýSan ilm vorsins. Þau fundu til þess bæSi. "Þykir þér gaman aS blóm- um?" spurSi Ásgeir. "Mér þykir vænt um þau, þaS er eins og alt þaS fegursta og besta sé blómunum eiginlegt. Stundum langar mig til aS líkja heiminum vis garS og mönnun- um við blóm—en svo finst mér þaS vera aS gera blómunum rangt til." "En gáum nú vel aS. Blómin eru marglit og fögur, en aSlað- andi og ilmandi til aS hæna aS sér hunangsflugur. Rósin hún er rjóö og freistandi, ef þú snert- ir viS stönglinum stingur hann þig." "Eru þá blómin kanske eins eigingjörn, eins mislynd og mennirnir? ^En sjáSu! Krókus blómiS er aS fölna og hin blómin rétt aS springa út.—" "Þannig er okkur einnig var- ið. Þú ert eins og hin blómin, eg eins og KrókusblómiS föln- andi. Mér var sáS fyr í garSi mannfélagsins." "Fölnandi? Hver veit hvort okkar muni fölna fyr? Ein hélu- nótt gæti deytt blómin sem eru ung og viSkvæm." "Satt er þaS, og eins hitt aS sá reynir fyrst daginn sem rökk- ursins bíSur.' Fanney þú hefir kent mér aS unna blómunum, þú hefir kent mér-----------" Hann lauk ekki vis setninguna en horfSi á Fanneyju; — Háa, beinvaxna, Iokkana Ij'ósu, augun dimmbláu, mildu og ljúflegu, í- mynd kvenlegrar fegurðar. Þau* höfSu staSnæmst fyrir framan húsið, stórt og veglegt, umkringt af grænkandi trjám og öldóttum marglitum blómst- ufDeðum. Að innan var það skrautlegt, hlýlegt og virtist fullnægja öllum kröfum mann- legra þæginda. ÞaS greip Fanneyju sem snöggvast sterk löngun til aS geta kallaS þaS sitt—sitt alt. Án þín hlýt eg aS ráfa í myrkr- inu. Fanney! Fanney! Þú dregur ekki tjöldin niSur aftur? Þannig var alvaran. Hún hafSi komiS eins og blæju hefði veriS lyft, er birti auganu þaS óhugsanlega, sem þó hafði virst í aSsígi. Fanney var á vegamótum — henni fanst sem hún væri aS ferSast um gjótótta heiSi í blindandi þoku. Henni var ó- mögulegt aS snúa viS, hún hafsi stigis einu, tveimur, mörgum sporum of langt. Raddir sam- viskunnar, raddir þess, aS gera rétt boSuSu Fanneyju aS halda áfram—áfram. HúsiS í garSinum var orSið hennar hús.En hvernig alt breyt- ist. ÞaS var ekkert sem kveikti ást og unaS, ekkert sem færSi ró og yndi, viS þaS lengur. Jafn- vel hlýleikinn var horfinn, og l>ægindin orðin aS engu. Og fleira var breytt—Smám- saman hafSi kyrSarblær færst yfir heimiliS, fjöriS dvinaS, létt- ÍyndiS gleymst. Þegar eftir kveldverS settist Ásgeir viS arin- eldin og dottaSi í mjúkum hæg- indastólnum, eSa las blöS og bækur. Fanneyju þótti vænt um breytinguna eiíThverra orsaka vegna —Hún las einnig, eSa sat hugsi, og endurminning- arnar komu ýmist glaSværar og dansandi, eSa hryggar og dreymandi. Stundum ráfaSi hún um garSinn, nú orSiS ein, og staSnæmdist þá ávalt viS eitt blómsturbeðiS; þar dvald- ist henni lengi. ÞaS var blómiS "hiartaS blæSandi" sem hreif hana til sín. Þá og þar fremur en annarstaSar hugsaði Fanney um liðna daga, um Hauk--------og hennar eigin hjarta blæddi. óaSskiljanlegt brot af hennar eigin sálarlífi. ógeðfeldar hugsanir vöknuðu og samviskan virtist glotta framúr afskektustu kýmum til- veru hennar og benda nöprum, hæSandi fingri á tilfinningarnar. Svo komu raddirnar sömu og eitt sinn áSur. Raddir sem hvískruSu: " Ger þaS sem rétt er. " Þeim hafSi Fanney hlýtt, en því leng- ra sem hún fór, því afvegaleidd- ari fanst henni hún vera. HafSi hún misskiliS þær ? Fanneyju virtist svo nú. Samt höfSu þær hindrandi áhrif hve- nær sem hún vildi gripa tirfram-' kvæmda, gera eitthvaS til að ná frið sálarinnar. Fanney átti í strísi, ógnandi striSi og fanst í raun og veru "líf- iS alt sem blóSrás og logandi und sem læknast ekki fyr en á aldur- tila stund." " ÞaS sem Guð hefir tengt saman, mega ekki menn sundur- skilja." Þessi orS voru skráS meS logandi, svíSandi letri á hjarta Fanneyjar. Þau höfðu virst svo léttvæg og þýðingar- laus fyrst er hún heyrSi þau í kirkjunni, en nú var sem stjörn- urnar væru aS reyna aS rispa þau á himininn — þegar áSrir sváfu. Fanney spurSi spurninga og fékk ekkert svar; hún las bænir sem enginn heyrSi. örvænting- in var aS breySa dimm, drunga- leg ský yfir daglega líf hennar. Fanney varS döpur, augun sljóf- gari og kinnarnar l'ölari. ÞaS má blása sápukúlur, en þær springa þegar loftþyngslin verSa of mikil. Eins er meS manninn, þegar hugarangiS verSur of mik- ið, brýst það út með áköf um tár- um eSa orðum. Fanney hafði barist-ein og i hljóSi vis tilfinningar sinar og hugsanir. En þaS varS henni um of, og braust út meS afli þess sem lengi hefir verið niSurbælt og undirokaS. Ásgeir var veikur fyrir, hjarta bilun hafSi gert sin var á seinni árum. OrS Fanneyjar, þegar hún afklæddi instu tilfinningar og hugsanir sínar fyrir honum, stungu sig eins og sárir náloddar inní hugsunarlifi hans. Hann hafSi ekki farið var hluta af þeim breytingum sem á Fanneyju höfSu orðið. Smátt og smátt höföu þau fjarlægst, en Ásgeir gefis þvi litinn gaum. Æskan er kenjótt. Stunduin hafSi honum fundist eitthvaS ó- notalegt, kalt og hryllandi í aS- sígi, en þetta var sem þrumu hefði lostið á heiSum degi. "ÞaS er sárt Fanney, en | ast árásum þeirra óvina er sótt- mannúöinn krefst þess, og hvaS [ um og sjúkdómum velda. í i raun og veru er sælla en að j framtíSinni verður það aðal hlut hjálpa og hjúkra þeim sem bágt þeim heilla í hjónabandinu, þótt nokkuð seint væri. Hjálmar hefir tekið mikinn Tvö ár höfSu liðiS. Haukur kom heim. "Margt fer öSruvísi en ætlaS er." Heimkomunni fylgdu ekki bros og ánægja, heldur hið gagnstæða. Þar sem hafSi veriS ljós var skuggi, þar sem höfðu verið bros, voru tár. Hauk lá viS aS kasta steinum hugsana sinna á Fanneyju, en þaS var stundar tilfinning. Hann hafði séð eitthvaS svo dapurt og liS- andi í augum hennar, aS hann átti erfitt meS aS áfella hana. ÞaS var eins og honum fyndist þau hafa flægst í neti, sorgarneti tilverunnar. Það net vildi Haukur slita. Þau voru ein saman. "Fanney, þú hlýtur að vera á- nægð, er þú hefir alt sem þig girnir," hálf hvislaSi Haukur. "ÁnægS! Eg sá í sumar f ugl flúga innum opinn glugga. Hann hafSi án efa vilst. Svo komst hann ekki út aftur, en hentist hvað eftir annað á glerið og und- run sætti aS litla höfuðiS ekki merðist í sundur." Heldur þú að hann hafi verið ánægður meS hlutskifti sitt?" "Nei, hann hefir hlotis aö líSa." "Gætu ekki menn vilst á svipaSan hátt og fuglinn?" "Varla." "Fuglinn sá ekki gleriS, þaS var litlaust og áþekt loftinu. Stundum sjá mennirnir ekki ó- gæfuna og þaS sem er rangt af því þaS íklæðist gerfi hamingj- unnar og þess sem rétt er. • Sjá þas ekki fyr en þeir hafa flogiS inn um gluggan, vilst eins og fuglinn." Röddin var döpur, lík ust deyjandi ómum, djúpra, sterkra undiralda. "Fanney, eg hefi ásakaS þig í huga minum, þaS var svo marjrt frá lönguliðnum dögurf ]-¦'¦ :kilur ' Arin liSu eitt af ööru og tím- __En eg finn nú að menn geta | inn græðir öll sár. ÞaS liSna afvega leiöst, jafnvel eins ogjsveipast þoku sem þykknar og ÞaS hafSi djúp áhrif—Fáum dögum síðar fékk Ásgeir slag. Forsjónin var mild, því dauðinn veitti honum svefn, ró og frið; þegar lífiS hafnaði jafnvel litils blunds. Dagarnir líSa. Stundum hratt og örfandi, stundum hægt og letjandi. f sorgum og gengi tíminn hverfur og skilur eftir örin lítil og stór. Fanney átti en í stríSi; þaS var því líkast sem sorgin hefsi gert hana að sinu barni. Dauði Ásgeirs var eins og martröð á samvisku hennar. Hún ásakaSi sig um ónærgætni, um svik og trygöleysi. Haukur reyndi aS rySja burt drunganum, hann reyndi aS vekja bjartsýnina, glæða von- irnar og örfa gleðina. En þrátt fyrir alt var Fanney döpur, þung- lynd og veikluleg. Hún aSeins brosti daufu brosi, líkustu deyj* andi kertaljósi. Vináttan varS einlægari, alt og alhr virtust ýta undir. Þau sáust oftar, skoðuðu blómin sam- an, óku á bifreis Ásgeirs um bæ- inn, út um sveitir, laus viS ryk og svælu borgarinnar. Fanneyju var þaS saklaus skemtun, indæll draumur.Hon- um alvarlegur en unaðsfullur veruleiki. Lif, f jör og skemtanir, þaS var æskan sem kallaSi. Samúð, bros og léttlyndi; tilfinning hnig- nandi ára krafðist þess. Sam- verustundirnar voru báSum ljúfar og tíminn leiS. En svo fór alvaran aS gægjast framundan skikkjulafi léttlyndi- sins, verSa sínálæg og áþreif- anlegn uns hún stóS nakin fyrir hugsjónum Fanneyjar. "Þú hefir dregið upp tjöldin sem skygöu sólina frá lifi mínu. fuglinn." 'LífiS er eins og tafl.það þarfn- ast æfingar og þekkingar aS leika peSum atvika og orsaka rétt. Sá sem minst þekkir til gang leiks- ins verSur hæglegast mát." "Þér finst þá aS kringumstæS- ur geti yfirbugas mann? Æ, Haukur, en það sem eitt sinn er gert verSur ekki aftur tekis. flt eSa gott, þaS stendur óafmáan- legt. ViS verSum aS gleyma—" "Nei, Fanney, þaS sem búiS er p.S ná rótum í hjartanu verSur ekki upprætt. Við erum það sem við vorum." MeS þeim orðum skildu þau. eiga.: "En Haukur; eftir þaS sem viS höfum reynt?" "Sú reynsla hefir sýnt okkur aS lífið er ekki alt tilgangslaus tilviljun. Hún hefir kent okkur einlægni óeiningjarnrar á'star. Eg kem aftur og þá---------hlýr koss rauf setninguna. (brot) 4|j yi yj '¦ Jbeilbrigói. "Voröld" vill reyna að verða að sem mestu liSi fyrir alþýSu manna. Eitt af því sem öllum einstak- iingum ríöur á fremur en flestu öðru er þekking á sjálfum sér aS þvi er heilbrigði snertir, bæSi andlega og likamlega. LækningaaSferðir eru breyti- legar, ekki^ síður en annað, en eðli manna er ávalt eins yfir höfuS. Svo má aS orSi kveSa aS hver kynslóðin hafi sina sérstöku læknigaaðferS aS einhverju leyti og stendur þaS mestmegnis í sambandi viS ófullkomna þekk- ingu. Má svo aS orSi komast aS margar læknisaSferöir hafi ver- iS og séujafnvel enn—^fremur bygðar á trú en staðreynd. Það er algengt að éinhver læknir eða visindamaður hefir notaS einhverja ákveSna aðferð, annaðhvort af tilviljun eða til- vaun og hefir hún hepnast svo vel að hann hefir fengið trú á henni. Trúin hefir Ieitt til frek- ari hepni og aSrir læknar hafa reynt sömu aSferSina með góS- um árangri. Þannig hefir þaS verið að tröllatrúin hefir skapast um tima á einhverju sérstöku lyfi eða einhverri sérstakri lyfja samsetningu. Hefir slikt lyf stundum verið notaS svo að segja alment við einhverjum sér- st ökum sjúkdómi og þannig lit- ið út sem það væri næstum brigð- ult. - Læknar hafa mælt með því al- ment og notað það, og trúin á það hefir aukist meS ári hverju. Loksins hefir þaS sannast vis- índalega aS lyfis hafSi alls ekk- ert lækningagildi viS þeirri veiki sem menn trúSu aS það læknaði, og algerlega hefir verið hætt viS* það. Ástæðurnar fyrir því að mönn- um batnar eSa skánar þegar þeir hafa tekið meðal í nokkurn tíma enda þótt lyfiS sé einskis virSi í sjálfu sér, eru margar og mis- munandi. Fyrst og fremst er það eSli tilveru vorrar að standa á móti veikindum, og reka þau af höndum sér. Þessvegna er það aS flestir sjúkdómar réna eftir nokkurn tíma hvort sem við þeim eru tekin lyf eSa ekki. Sumir sjúkdómar eru þannig aS þeir standa yfir i ákveSinn tíma og batna síSar, annaShvort smátt og smátt eins og til dæmis tauga- veiki, eða snögglega eins og lungnabólga. Slíkir sjúkdómar batna oftast meðalalaust og er bótinn fremur undir öðru en lyf j- um kominn. En hafi sá sjúki verið að neyta meðala þegar batinn hóf st þá skapar það trúna á því meðali, og því er þakkaður batinn. Það aS læknirinn sjálfur sé sannfærður um gildi og verkanir þess lyfs sem hann veitir hefir afarmiklá þýSingu, og þá hitt ekki síSur aS hinn sjúki hafi sterka trú á lyfis og óbilandi traust á lækninum. Mennirnir eru ekki eins og dauðir hlutir; hver einstaklingur hefir sín sérstök einkenni og sitt sérstaka eSli, og eftir því verSur læknirinn aS haga sér. ÞaS get- ur átt við einn sem ekki á viS annan, jafnvel þótt samskonar veiki gangi að báðum. ÞaS eru verk læknanna aS kenna; meSul | ^tt og góSan í f élaglíf i íslend- hverfa svo aS segja úr sögunni, | jnga> einkum bindindismálum og nema fáeinar tegundir, og meiri j félagsskap Unítara. rækt verSur lögS viS sóttvarnirj géra Rögnvaldur Pétursson og ]jekkm° a notkun þeirra varn-' Séra var siðameistári; flutti hapn arafla er maSurinn á í sér fólgin. i fyrgtur ræSu og 'árnaði húsráS- Framhald (Blaóav Btunöír. íslendingar eiga oft glaSar stundir þar sem þeir eru margir samankomnir, en þaS ber einnig viS aS einstakir landar vorir njóti glaSra stunda meSal annara þjóSa. Þannig var þaS á miS- vikudagskveldiS 19. desember, 1917r Sigrún Hallgrimsson, dóttir Bærings Hallgrímssonar í Ar- gyle og konu hans var þá kvödd meS vinarþökkum og góSum gjöfum eftir tveggja ára kenns- lu viS skólann í Rosser í Mani- toba. Sigrún hélt jólatréssamkomu þetta kveld; var þar samankom- inn fjöldi fólks ungra og fullorS- inn; samkvæmishúsiS fagurlega skreytt, skemtiskrá f jölbreytt og bros á hverri vör. ÁgóSinn af samkomunni, sem var allmikill var variS til liknar hinubág- stadda fólki í Halifax, og gjörir það æfinlega gleSina fullkomnari en ella þegar henni er samfara hluttekning í kjörum þeirra sem líknar þarfnast. As samkomunni lokinni hóp- uSust saman börnin sem Sigrun hafSi kent, gáfu henni undur- fagra brjóstnál og fluttu henni ávarp það sem hér fylgir í ís- lenzkri þýðingu: "Kæra ungfrú Hallgrímsson: ViS börnin í skólanum okkar höfum heyrt þaS okkur til mik- illar sorgar aS þú sqrt aS fara frá okkur. Þau tæpu tvö ár, sem þú hefir verið hjá okkur hefir þú reynt að, gera okkur skólavistina skemti- lega og aðlaðandi. Þín stöSuga nærgætni og þolinmæSi hefir á- valt verið sem band virðingar og vináttu og okkur finst sem við getum ekki kvatt þig án þess að sýna þér það í einhverju að við minnumst þín og virðum þig. ViS biðjum þig að þiggja þessa litlu gjöf, og máttu vera viss um að henni fylgja einlægar vina hugsanir og hinar beztu óskir um hamingjusama framtíð. Við vonum aS hún megi stöku sinh- um verða til þess að minna þig á þær ánægjustundir sem þú áttir meS okkur í skólanum." Skólabörnin í Rosser skóla Þetta fallega ávarp frá börn- unum sýnir það glögglega hvers álits og hverrar vináttu Sigrún Hallgrímsson hefir átt aS fagna sem kennari og þaS er víst aS hún les oft þetta ávarp saklausu barnanna með sælli minningu um glaSar stundir frá samverutím- unum meS þeim. endum heilla; hann afhenti þeim vandaSan stól frá gestum og kallaði síSan á hvern af öSrum til ræSuhalds. Voru þar fluttar 12 tölur alls og var vel aS orSi komist hjá mörgum, en fegurstu ræSuna flutti Ingibjörg Björns- so/i, hjúkrunarkona. þ. þ. Þ orsteinsson, skáld, sendi þeim hjónum kvæSi, en Björn kaupmaður Pétursson flutti þeim kvæðið; nokkurar vísur birtast hér með. Auk ræSanna skemtu gestirnir og heimilisf ólkiS sér vis spil f ram á nótt, en nesti höfsu menn haft meS sér og matreiddu sjálfir, voru þaS nýjungar á því heimili, því húsbændurnireru vanastir aS ganga þar fyrir beina. Hús þeirra hjóna stendur opið hverj- um sem aS garSi ber. VÖKUSTAURAR. Sendir meS hugskeyti í dúfuliki aS.kveldi þess 19. jan. þ. á. til Mr. og Mrs. Hjálmars Gislasonar. II. Það var mannkvæmt hjá þeim Hjálmari Gíslasyni og konu hans laugardaginn 19. þ.m. Um f jör- utiu manns söfnuðust saman í Unítara kirkjunni klukkan átta að kveldinu, bæði karlar og kon- ur, og fór allur hópurinn norSur til Elmæood og staSnæmdist ekki fyr en komið var heim aS húsinu 506 á Newton Ave. Þar var ekki barið að dyrum, heldur ruðst mn í einni fylkingu og tek- in húsrás af þeim er fyrir voru. f þessum hópi voru vinir þeirra hjóna úr ýmsum flokkum og var heimsóknin til þess gers aS árna Upphaf þetta og endi eg meS dúfu sendi þeirri', er þú af hendi Þorstein léztu við. Hún er pósti hverjum betri heim um kveld aS þínu setri flýgur hún á fimbulvetri fóstri úr, meS vængja kliS. "Hér sé guS!" við hjónin strax hún segir höfuð sitt til gesta þinna beygir Opnaðu nú Hjálmar! (annars þegir óður minn) og veittu dúfu griS. Eld úr íslands hlóSum, æfintýr úr ljóðum, gull ur gömlum sjóSum gef oss Hjálmar minn. Vísnasöngvinn, söguhagur, seg oss meðan ljómar dagur látlaus orS, þars andi fagur eins og strýkur hrukku' af kinn. Hér er þögn svo skelfing dauöa- dofin dapurleikans gremju þrædd og ofin. HljóS þau ein, er hjálmur nýr er klofinn —hiiss er fallin stoS á gólfiS inn. ForSum Auðunn unni öllum hjartans grunni fslands UrSarbrunni út þá f ór í lönd.— Konungar ei kunna' aS snúa kotsjólanum eðlistrúa, sem að hafið heim vill brúa hverri' af dvalarströnd.—¦— H'eill og frjáls í hugsun, þögn og máli, hervæddur úr ramm-íslenzku stáli. Gísla hægð og hyggin svör frá Njáli hugðar-nornir skópu' í þína önd. Útsýn vors og yndi æSkulands frá tindi hugir heilir bindi hér vort samfélag Gæfa' er þaS, er "glaðar stundir" góðra manna skapa fundir.— Áraryk á ýmsar lundir eyðist fyrir nýjum brag.— Þó er aSeins eitt sem gildi hefur: íslenzk jörS, sem börn aS hjarta vef ur. Hjon, þá ósk, minn hugur ykkur , , gefur: hennar f aSmur geymi ykkar dag. þ. Þ. >• þykknar þangaS til að lokum endurminningarnar hverfa inn á land gleymskunnar. Sárustu stingirnir smá hur,'„ úr huga Fanneyjar. Aðrar hu^s- f^1 .emungis vismdabækur sem anir, ný verkefni, nýjar vonir fknirinn „Þarf f lesa1+°S Lfa: ruddu burtu hugsununum gömlu (lann ^arf ninrfram ^a® lesa' og þungbæru. Augun urðu skær-1^,}%* °g skilja þær bækur sem ari,roSifærðistíkinnarnar;fjör- f^1^1 ^g heita ™™ef~ iS lifnasi. Fanney varð aftúrWrfe1 eYn ÍTlSnf Þ° og kát í bragði. r^a emstaklmgsms. x„+ r,„ „i„~ u- i ' • Sumir telja það illa viðeigandi Ást og ylur bjartsyninnari *• t , k-Jt l e-rpinilpa-n nm hafði smá lífgað það sem frost f . a/.>rt.xog Sreillllega um örvæntinganna hafsi nær því hssl efni. Tf al^u manna: y ttelja þaS sjalfsagt að halda nok- .' kurskonar vanþekkingar helgi yfir öllu er að lækningum lýtur, rétt eins og kaþólska kirkjan ÍMKIE "Já, faris frá augum, en situr i sinni, það sækja á mig nagandi hugsanir inni." Fanney sá Hauk sjaldan, en hugsaði um hann því oftar. Hún reyndi aS varpa honum úr huga sér, hún reyndi aS gleyma. En ósjálfrátt var Haukur efst og fyrst í huga Fanneyjar, eins og deytt. Eitt sinn er þau sátu ein í kveldkyrSinni, greip Haukur hendi Fanneyjar, þrýsti hana viSkvæmnislega og sagSi: "ViS erum as skilja um stund. Mér hefir boSist herlæknisstaða á Frakklandi þar sem þúsundir liSa og hveljast fyrir hugsjónir, gerir meS kenningar ritningar- innar. En þetta er misskilning- ur. ASalköllun læknanna fram- vegis verður ekki sú aS nema burt sjúkdóma, heldur aS koma veg fyrir þá, og þaS verSur ein- seni Þeir,t?lja sér dýrmætari en j ungis gert meS því aS fræSa fólk. jafnvel lifiö sja ft. Eg hefi á-j is aiment um alt það er aö heil. kvarðað aS fara. sufræði lýtur; kenna því aö nota 'Það er sárt Haukur að skilja.';,mótstöSuafl likama síns og sálar hálf andvarpaði Fanney. Isinnar ekki síSur, til þess aS verj- i ¦JlllllllllHlillllllllllllllllillllII 1 Mpja avió Nýtt ár, þú signandi sól svífandi, máttuga hjól, Nýtt ár, þú alveldis gjöf alda um tímanna höf. Nýtt ár, þú ljóskrýnda lind lifgjafans heilaga mynd. Nýtt ár, kom brosandi blítt bendandi, vekjandi, hlýtt. Nýtt ár meS kærleikans kliS kenning um eining og friS. Nýtt ár, með hjúkrandi hönd hagsæld um flæSi og lönd. Nýtt ár, í aldanna þráS alveldis sólrúnum skráð. Nýtt ár, meS sigur og sátt, samtök og gróandi mátt. Nýtt ár, legg blóm þin á braut blessun í þjóSanna skaut. M. Markússon 1 m <*
Beinir tenglar