11 (5'ju.ájj.si;) og er að eins til með þeim, on síðar kem- ur kappið, atorkan, fyr eða siðar, og hrindir því á- fram að takmarkinu, tilgánginum, fullkomnuninni. A þessari leið skapast í tilverunni, bæði hinu líkam- lega og andlega, nýir hæfilegleikar, sem einnig vilja áfram veg starfs og framfara og því verður alheim- urinn óendanlegur, eins og hann var upphafslaus. Eitt er aðeim sem frd 0ndverðu og eilifu starfar og starfaði, og sem segja má um að atorkan hafi þar verið til á undan hæfilegleikunum, getunni, — og það er Tiin eilifa slcynsemi. — I hverju tekur ííú framfara og breytíngakenníng hinna nýjustu heim- spekinga, afvindan, Ecolutionin, þessari fornu skoð- un frani'? Eigí skortir heldur dæmin hjá Aristoteles, uppá hvernig hlutirnir, og einnig dýrakynin breyt- ast eptir þörfum og ástaiðum; menn lesi t. d. athuga- semdir hans í dýrafræðinni um moldvorpuna og augu hennar. »Náttúran gjörir ekkert ófyrirsynju«, segir hann, og enginn limur, enginn likamspartur er sá, sem eigi sé eitthvert líf'sfæri, ætlað til ein- hverra þarfa, eða að ininusta kosti til prýðis eins og stélið á páfuglinum, en þarflrnar vaxa og jafn- vel breytast eptir loptslagi og landslagi, og jafn- franit aukast eða breytast lífsfærin, og uppá þetta tilfærir hann næ^ dæmi, svo ekkert er nýtt undir sólinui og eigi þurfti Aristoteles að læra annað af Darwin, en fleiri dæini, fieiri sannanir fyrir skoðun sinni. Það er hvorttveggja, að Aristoteles er sá ein- asti spekíngur, að Kepler undanteknum, sem Hegel dáist að1 — liiiia, ba-ði forna og nýja, rífur hann meira eða niinna niður, — enda hefur hann ausið 1) >Man niuss den Aristoteles be\vundern«. — Hegel, Naturphilosophie.
Beinir tenglar