12 óspart uppúr þessum vitzku brunri. Sunit af þvi langskarpasta, sem hann hefur sagt í hugsunarfræð- inni, almenna partinum, die objéktive LogiJc, er láns- fé frá Stagiritanum, raunar eigi orðrétt né einsljóst og hjá Aristoteles, en hugsunin er hin sama. Hegels an sich er SJvajuj (geta) gríska heimspekingsins, og Hegels fiir sich er s'vTSAÍvs'.a (fylling) hans. An sich er það sem í hlutnum liggur, það sem hann getur oiðid, en fiir sich það sem hann er, þegar hann er búinn að ná því í rauninni, sem honum var mögulegt og sem lionuin var ætlað; eu á stundum brúkar Hegel það einsog í*vspY«wt (verknað), um það sem hluturinn er í þann svipinn. An nich er því niö^ulegk'ikiim, getan; fiir sich virkilegleikinn, fyll- íngin, verulegleikinn, stundum í hærra skilníngi, stund- um í lægra skilníngi, þaðsemsé, sem er fyrir manna sjónum, í reyndinni. Barnið er hjá Aristoteles Jvjvá;j.s'. maður, en hinn fullorðni er svtsas/^sÍo. mað- ur; loptið er 8*jvoí|Jiei vatn, en vatnið sjálft er vatn s'v7SAS7_s''a: vtttnið aptur er fiwá'j.s'. lopt, en stundum vatn ev-r5A£-/í''a (sjórinn, árnar); maðurinn, hver mað- ur, er fagur, vitur, góður S'jvájwi, en liinn fagri, vitri, góöi maður er það svTSAS-/_sía. Þvi er allt hið verðanda aðeins Suvajwi, en hið verandi í æðra skiln- fngi er eitt svrsAS7s''a. Þvi er allt, sem aðeins er Ruvájm, ;ið siiimi ieyti eiyi verandi, (;j.t, ov) en s'v7sa57s''7. verður það verandi ov, og þannig er nú liin svonefnda satnleika keiining (Ideiitiiatsk-hre) Hegels tiloiðin; því með þessum hætti er hið eigi verandi orðið = því veianda (to ;j.t, ov = gv). Kenn- íngin er oll frá Stagirítanum, neroa þar er hún Ijós- ari; Hegel hefur tekist að g.jora hana flóknaii og ó- ljóaali. Sá partur hugsnnarfiæðinnar, sem séistak-
Beinir tenglar