Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						54

Karþagomanna við Sikiley, án þess báðar þessar

orustur hnigi að sama augnamiði, eins skeður margt

hvað eptir annað í rás tímans, án þess það stefni

að sama marki og miði. — — I þessu sem oðru

kemur Homer guðdómlega fram — —«. Hann tók

ekki fyrir sig allt Trjóumannastríð, heldur einn

kafia (reiði Akkilesar) og eigi heldur alla æfi Odys-

seifs, heldur lítinn part, raunir hans og hafvillur,

frá því hann fór frá Troju, til þess hann kom heim

og vann á biðlum Penelopu.

»Gleðileikurinn er nú, einsog áður var áminnst,

eptirstaílíng eptir síðri mönnum en þó eigi í hvers-

kyns vondsku, heldur þeirri, sem snýr hinu hlægi-

lega fram. Því hió hlægilega er nokkurskonar galli

eður ytirsjón, Ijótt án þess að valda sorg eða þján-

íngu eða tjóni, einsog sjá má á andliti, sem afmind-

að er og afskramt án sársauka«. — »Sorgarleikur-

inn er eptirstælíng eptir umfángsmiklu, alvarlegu og

fullkomnuðu verki (eða atbnrði) í vönduðu máli, með

tilbreytíngum sem við eiga í hinurn ýrnsu pörtum

hans (kór) — og sé verkið framið, en eigi frá því

sagt, en framkvæmi fyrir meðaumkvun og ótta

hreinsun (y.áírapff'.v) þvílíkra geðshrærínga«. Kemur

þessi einskorðun alveg heim við orð Goethes, »að

með því að yrkja uin ástir og sorg, losaði hann sig

við þær, og lueinxaði sig af ástríðunum«. ÞA út-

heimtist að persónurnar í sorgarleiknum komi fram

með ákveðnum skapsmunum og hugsunarhætti, sem

ávallt sé sjálfum sér samkvæmur, því undir honum

i sameiníngu við atburðina eru afdrif þeirra komin.

Hjá sumuni skáldum eru sem sé alburðirnir vel

tengdir, en liugsunarháttar lýsíngunni er ábótavaut,

líkt og hjá málurunum, »Polygnotos var ágætur siða-