Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						91

hjálpa stormarnir til við eyðing jarðvegsins. Leys-

ingarlækirnir byrja á verkinu, en vindurinn lýkur

við það. Stundum byrjar vindurinn á gróðurlausu

skellunum, stundum í jarðföllunum, þyrlar þar upp

jarðvegnum og grefur sig niður í hið fasta undirlag,

melinn eða klettana, síðan holar hann undan gróð-

rinum, og rótaflækjurnar hanga þar niður af börm-

unum í stórum flixum, og losna um síðir og falla

niður; þannig heldur vindurinn áfram, þangað til

eyðileggingarstarfinu er lokið, ef menn horfa á það

með hendur í vösum, eins og gert hefur verið á

íslandi. Þessi jarðvegseyðing verður oft á mjög

skömmum tíma, og ,þar sem fyr var fagur skógur',

stendur nú eftir ber og kaldur melurinn. Smám-

saman fer svo melurinn að gróa, ein og ein planta

berst í hann og festir rætur, og eftir langan tíma

verður hann þakinn gróðri. Eyðing skógarjarðvegs-

ins er mjög algeng á íslandi, einkum i hlíðum; en

oft líka á sljettlendi; eg þart ekki annað en minna

á alla sljettu melana, er svo viða sjást á landinu;

eg veit það hljóta allir að kannast við þá, því

þjóðvegurinn liggur venjulega um þá. A allftest-

um þessum melum hefur ádur verið skógur; má

leiða rök að því á ýmsan hátt, en hjer yrði það of

langt mál,

Eg hef við þessa ritgjörð sjerstaklega stuðst við:

E. Warming:    Plantesarafund, og

E. Ebermayer:    Die   physikalischen    Einwirkungen

des Waldes aut Lult und Boden,

auk fleiri bóka er oflangt yrði upp að telja.