93 kvæðin til-orðin. (Tim. Bmf. XV. 77—78. bls.), verðr honum tilrætt um ætt Hörða-Kára, (sem kvæði þetta heflr liklega fylgt frá upphafi), og minnist svo stuttlega á nokkrar ættir hjer á íslandi, er töldu kyn sitt til Hörða-Kára. Meðal annars vitnar hann til sögu Þórðar hreðu,1 en um þann mann segir Guðbrandr Vigfússon, að hann »hafi aldrei á íslandi lifað, að minsta kosti aldrei á þann hátt, sem sag- an segir* (Safn til s. ísl. I. 195), sbr. og form. fyrir útg. 1860 III. bls. Dr. Finnur Jónsson telr og sög- una með lygasögum (í ágripi sinu af bókmentasögu Islands). En þótt Þórðarsaga sé, eins og G. V. kemst að orði, »mjög úr lagi færð og óforn«, mun hún þó varla vera tilhæfulaus. Hefir Brynjólfr Jónsson frá Minna-Núpi bent á það (I Árbók Forn- leifatélagsins 1895, 11—12. bls.), að sagan geti ver- ið rétt i aðalefninu, þótt missagnir sé í henni, t. d. um það, hve nær Þórðr hafi komið út hingað, og af hverjum ástæðum. Það getur naumast verið til- búningr söguritarans, að Ólöf, sem átti Þórð fyrir seinni mann, er kölluð dóttir Hrolleifs í Hrolleifsdal (útg. 1848 29. bls., sbr. Ldn. III. 4. 10, Vatnsd. 18. k.), 8em var hinn versti maðr, því að vel mátti sá, er smiða vildi sögu, velja henni betra faðerni, en það kemr allvel heim við timatal, að hiín hafi ver- ið dóttir þessa Hrolleifs, banamanns Ingimundar gamla, og Hróðnýjar Unadóttur úr Unadal, fædd skömmu eptir 930, gipt Þórhalli nálægt 950, en Þórði nálægt 960. Hefir Þórðr þa getað verið með Gamla konungi, sem sagan segir (útg. 1848, 4. bls. 1) Dr. Konráð Maurer vitnar og til Þórðar sögu, þar sem hann er að raða um réttindi islenzka höíðíngja gagnvart útlend- um mönnum (Upphaf alsherjarríkis á Islandi, 80. bls. nm).
Beinir tenglar