100 (úr »Vatnshyrnu«,sjá útg. 1860: 103—105.) sé óháð- ar sögunni og hafi sitt gildi út af fyrir sig, enda er eigi að sjá af þætti Sigurðar konungs slefu i Flat- eyjarbók (I. 19—21: Fms. III. 83—88), að íslandsför Guðrúnar og raóður hennar hafi staðið í neinu sam- bandi við útkomu Þórðar hreðu, því að þáttrinn getr hans als eigi. Þó hefir gagnrýnin einnig íund- ið ýmislegt athugavert við þessa sögusögn. Það mun vera kunnugt flestum, er stund leggja á nor- ræna sagnafræði, að hinn frægi sagnaritari Norð- manna, P. A. Munch (f 1863), kunni vel' að meta gildi fornsagna vorra, enda segir hinn danski fræði- maðr Joh. Steenstrup (í »Normannerne« III. 445) að hann hafi hatt sterka trú á þeim, og mun eigi of- sagt, að hann hafi skilið anda hinna fornu íslenzku sagnamanna ólíku betr en ýmsir danskir sagnfræð- ingar gjöra, þótt honum hætti of mjög við að eigna Norðmönnum verk íslendinga (sbr. Safn I. 137—184). En nú víkr því svo við, að hann heh'r efast um, hvort það væri rétt hermt hjá íslendingum, að Guðrún, dóttir Klypps hersis Þórðarsonar, hafi giptzt Einari Eyjólfssyni að Þverá, og þau átt mörg börn saman (sjá N. F. H. I. 2. 32. n.). Heldr hann jafn- vel, að þetta muni vera smíðað til vegs íslenzkum ættum. Nú með því að búast má við, að þeim, sem tortryggja sögur vorar miklu íremr en Munch hefir gjört, þyki lítið mark takandi á þessari sögu um kvonfang Einars Þveræings, virðist eigi vanþörf á að skoða, hvort eigi renna undir hana nægar stoðir til þess, að hún geti talizt áreiðanleg. Nú stendr svo á, að Ldn. getr hvorki um kvonfang Einars né telr upp börn hans, og sama er að segja um sögur þær, er hann kemur helzt við (Glúmu og Ljósv.). Þær minnast als eigi á kouu
Beinir tenglar