116 skuldbindum oss með skjali þessu gagnvart honum og eptirmönnum hans, Noregskonungum,1 að þegar hann eða eptirmenn hans, ríkjandi í Noregi, vilja kaupa aptur eyna Island, sem er seld oss í hendur ad veði fyrir ákveðinni upphæð í gulli, silfri og fé, þá skulum vér og erfingjar vorir, jafnskjótt og þessi upphæð er útborgud oss og goldin að fullu, sleppa viljugir og skila aptur áðurnefndri ey, íslandi, kon- ungi eða eptirmönnum hans, án nokkurrar tafar, tálma eða hindrunar, með öilum réttindinum og eign- um. Lofum vér með vorri tign að vér og erfingjar vorir munum eigi rjúfa þetta né brigða, og skulu öll svik og undirferli vera fjarri málinu*. Það komst ekki svo langt, að Hinrik setti nafn sitt undir þetta skjal, því hann varð að þiggja Is- laud, áður en hann gat gefið skuldbindingu um að skila því aptur. Hefði Hinrik ritað undir, þá hefði farið um ísland, eins og um Hjaltland og Orkneyjar. Þeim hefur ekki veiið skilað aptur enn í dag. Hinrik sá, að Danmörk var að liðast sundur, að Svíar voru að ganga undan Dönum, og hefur víst haldið, að hann mundi eignast ísland ókeypis. Hann hafði líka ástæðu til að halda það, sem nú skal greina. Týli (Þulr) Pétursson hét maðr. Hann var lénsmaðr á norðr- og austrlandi 1518—21, en Hann- es Eggertsson á vestr- og suðrlandi (Espólín, Hist- Eccles.). Þeir deildu og fór Týli til Danmerkur að verja mál sitt. Skrifar hann Kristjani frá Flensborg 27. mars 1521,2 að hann hafi heyrt að Sigbrit hafi gefið »Fúsa« Erlendssyni, lögmanni, bréf »upp á« 1) ísland talið" norskt, en ekki danskt. 2) Diplomatarium Flenstorgense bls. 1047.
Beinir tenglar