128 þess að kynnast trjárækt þar á heiðunum; var eg styrktur til þeirrar ferðar af hinu kgl. danska land- búnaðarfélagi. Þótt eg hafi skrifað stutta ritgjörð um það i ísafold (XIII. árg. 75. bls.), þá vil eg þó fara nákvæmar út í það hér. Sæmundur Eyjólfs- son hefir áður, einnig i Isafold, ritað ítarlega um sama efni. Ferðina hóf eg frá Kaupmannahöfn á járn- braut til Arósa, þar er aðalskrifstofa Heiðafélagsins og sneri eg mér til forstöðumanns hennar yfirskóg- gæzlumanns (Skovrider) Johansen's og með hans hjálp fékk eg gjörða ferðaáætlun. Hélt eg svo vestur á heiðar að Hjöllund, Palsgaard og Kolpen- sig, þaðan vestur að Birkebæk til yfirskóírgæzlu- manns Chr. Dalgas, sonar E. Dalgas ofursta. Jafn- framt því að hann hefir mikla gróðrarteiga (Plan- tager) til yfirráða, þá heldur hann líka skóla; í hon- um er kend trjárækt, og vanalega tá nemendur þaðan stöðu sem tilsjónarmenn við trjáplöntun. Ennfremur eru þar á Birkebæk talsverðar vatns- veitingar og mýrarækt (Mosekultur). Þaðan hélt eg niður eftir til Hasselvig, þar sem vatnsveitingar eru mestar, og þaðan til Skovbjærg til að sjá mýra- ræktina þar, síðan suður með vesturströndinni til Varde og Esbjærg. Þegar eg hafði kynnt mér heiðaræktina, eftir því sem timi og tækifæri leyfði, fór eg norður á Skaga og dvaldi þar um tíma til að kynnast sandgræðslunni þar, og þaðan hélt eg aftur til Kaupmannahafnar. Eins og kunnugt er hefir Heiðafélagið mest unnið að ræktun á hinum ófrjóu Jótlandsheiðum; það var stofnað 1866. Formaður félagsins var E. Dalgas ofursti, sem mörgum Islendingum er að góðu kunnur. Hann dó 1894 og hafði þá fengið svo
Beinir tenglar