Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						130

úti á gróðrarteigunum að kalla mátti frá morgni til

kvölds. Þar er eingöngu plantað fjallfuru og greni.

Fyrir 18 árum var byrjað á því, og er þar nú

myndarlegur skógur sumstaðar. Grenið var nokk-

uð lægra en furan, því það vex seinna, en inni í

skógunum var komið allra bezta skjól, enda voru

þar einstöku blettir, þar sem ræktað var korn og

kartöplur o. fl., og óx það þar mikið vel. Hefði

skjólið ekki verið, mundi vöxturinn hafa verið lítill

eða enginn.

Það sem Danir kalla »Planteskole« og á ís-

lenzku kynni að mega heita gróðrarreitur, er ofur-

lítið svæði oftast nokkrar dagsláttur að stærð, vana-

lega ferhyrnt í lógun. Þarf það að liggja i skjóli,

þvi þar eiga trén að alast upp, þangað til þau eru

orðin fær um að verða plöntuð á þann stað, . sem

þau eiga að vaxa á. Barrtrén eru tímguð með fræi,

og eru fræbeðin vanalega höfð i gróðrarreitnum.

Þau eru 1 alin á breidd og svo löng sem þört er

á. Fram med hliðunum liggja mjó borð á rönd og

yfir beðin eru svo lagðar trjágrindur til hlifðar fyr-

ir fuglum o. s. frv. A þessum fræbeðum fá trjá-

plönturnar að standa eitt eða tvö ár, og er þeim

síðan plantað út í gróðrarreitinn í 4 feta breið beð

i 8 raðir eftir endilóngu, með 2—3 þumlunga bili

milli plantnanna í röðunum, eru þær svo látnar

standa þar í tvö ár. A þessum beðum er þeim

skýlt með grenihrfslum, sem stungið er niður á ská

við norðurhlið beðsins. Þaðan eru þau siðan flutt

og • plöntuð þar sem þau eiga að vaxa og eru þau

þá 6—8 þuml. há. Milli beðanna eru 1'/* fets

breiðir gangar, og eru hafðar lúpínur í öðrum hvor-

um   þeirra.     Þær verða hávaxnar og  gefa   þannig