Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						132

þar í svo sem hálfa öld, þá liafa þeir bætt jarðveg-

inn syo mikið, að inni í rjóðrum má rækta korn og

annað fleira eins og annarstaðar í Danmörku. Þar

sem hugsanlegt er, að akuryrkja geti þrifist, er ekki

plantað trjám, og þar sem mýrarækt og vatnsveit-

ingum verður við komið, er þeim heldur ekki plant-

að, heldur á öllum þeim stöðum, sem ekki eru hæf-

ir til annarar ræktunar. Verður þetta i fæstum

orðum útskýrt með orðum Dana sjálfra: »Hvor

Ploven ej kan gaa og Leen ikke xlaa, der bur Trœet

staa«.

Þegar farið er um Jótlandsheiðar, má mjög

víða sjá nýræktuð svæði og unga skóga, sem komn-

ir eru vel á veg. Að það vinnist að tá fallega

skóga og breyta hinum ófrjósama jarðvegi í frjó-

saman jarðveg, dettur eingum lengur í hug að efast

ura. Eu fyrir miðbik þessarar aldar var þó sú

skoðun drottnandi á Jótlandi, að ekkert væri hægt

að gjöra við heiðarnar, þær væru til einkis nýtar.

Þar eru gróðursett hér um bil eingöngu barrtré,

mest fjallfura (Pinus montana) og greni, bæði hvít-

greni (Picea alba) og rauðgreni (P. excelsa). Fjall-

furan reynist þar hin harðgjörvasta trjátegund, hún

þolir slæman, sendinn og þurran jarðveg, þolir

vinda, vetrarkulda og vorfrost. Vöxtur hennar er

nokkuð greinóttur, og þess vegna er greninu plant-

að hingað og þangað innan um furuna, til þess það

geti þróast í skjóli hennar. Þannig verðum vér

Islendingar einnig að fara að, ef vér eigum nokk-

urn tíma að f'á greniskóga, vér verðum aö láta

fjallfuruna fóstra grenið fyrir oss.

Þar sem jarðvegurinn er ekki sérlega slæmur,

er grenið sett svo þétt milli furuplantnanna, að

þær megi höggva burt, er grenið stækkar, og verð-