Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						138

Gegnum gróðrarteigana liggja beinir gangar

8—9 feta breiðir, og sumstaðar eru auðar spildur

um 60 feta breiðar þvert í gegnum, sem eru nefnd-

ar »eldsvoðalínur« (Brandlinier), eru þær hafðar til

vara ef ske kynni, að eldur kviknaði í trjánum, til

þess að koma í veg fyrir að hann breiðist um all-

an skóginn. Öðrumegin á þessum spildum, liggur

vanalega akvegur, en hinumegin ræktað land með

korni eða kartöplum. Lyngið raa ekki fá frið til að

vaxa þar, þvi þá er hætt við að eldur geti læst sig

eftir þvi.

Öðrum gróðrarteigum á heiðunum þarf ekkiað

lýsa nákvæmlega, af því þeir líkjast allir mikið

hvor öðrum að fráskildu því, að þeir eru misjafn-

lega gamlir. Einn skógur er nálægt HjöUund, hann

er ríkiseign og heitir »Paisgaardskov«. Það var

byrjaö að planta hann 1804, en svo kom afturkipp-

ur í það, þangað til 1819, að byrjað var fyrir al-

vöru. Ervitt heíir þar gengið ineð trjáræktina, en

þó er þar nú fallegur skógur at' greni og furu, og

er fyrir nokkru byrjað að höggva rjóður í hann, og

er svo plantað eik og beyki i rjóðrin, og einnig

ýmsum öðrum lauftrjám. Eik eru sumir f'arnir að

rækta til skjóls, vex hún fljótt en þolir ekki skugga.

Þar á heiðunum verður hún varla annað en kjarr,

nema þar sem hún er ræktuð í skógarrjóðrura; þar

getur húu vaxið vel og orðið að stórum trjám.

Þegar skógarnir eru orðnir 30 ára garnhr, geta

menn vænst að fara megi að höggva þá, þar sem

trén standa þéttast, til þess að grisja þau. Eg sá

þar skóg eingöngu af fjallt'uru, er var 20 ára gam-

all; jarðvegur var þar votur og vondur, enda voru

trén heldur ekki meira en 12—14 feta há. Samt

voru  þau  farin  að sá til sín sjálf, og inátti  víða   sjá