Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						146

að rækta, og er hún 170 dagsláttur. Jurtagróður-

inn er mest beitilyng. Mór (svörður) er þar alstað-

ar undir, og er oft ekki dýpra en 1 fet niður á

hann. Það aem hér er að gjöra er að fá mójörð-

unni breytt í gróðrarmold. Mómýrarnar eru þar

sumstaðar, alveg eins og svo víða hér á landi, með

ofurlitlu graslagi, sem aldrei getur þó sprottið neitt.

Aðallega gjöra menn greinarmun á *Lavmose«

(mýrum) og »Höjmose« (móum). Mórinn í mýrunum

er myndaður í vatni, annaðhvort í stöðuvötnum eða

meðfram ám. Það sem einna bezt einkennir hann,

er, að úr honum kemur mikil aska, sem orsakast af

því að ýms uppleyst jarðefni, sem verið hafa í vatn-

inu, hafa sezt í móinn, má þar til nefna brennistein,

járn, kalí og fosforsýru, en þó einkum mikið af

kalkí. Ef þessar rcýrar hafa orðið fyrir áhrifum af

rennandi vatni, þá eru þær grasi grónar og efsta

lagið af mónum er farið að verða myldið. I mýr-

unum er kalkið 2—4°/o, og i þeim er einnig mikið

af kófnunarefni, þetta frá 2—4°/o. Vegna þessara

tveggja mikilsvarðandi jurtanæringarefna, og vegna

þess að efsta lagið er farið að verða myldið, þáeru

mýrar þessar mjög vel fallnar til ræktunar, mikið

betur en móarnir. Af hinum tveimur svo mikils-

varðandi jurtaefnum, kalí og fosforsýru, finnst þar

á móti mjög lítið, hið fyrnefnda J/io og hið sfð-

ara "/s °/o.

Svona iagaðar mýrar eru einkum í eyjunum

og á Austur-Jótlandi og einnig meðfram ám á Vest-

ur-Jótlandi. Þær hafa verið hafðar til engja og

slegnar ár eftir ár, öld eftir öld, og á þann hátt út-

píndar; ágóðinn heflr orðið minni og minni og er nú

orðinn lítill eða enginn; það eru einungis flæðiengin,

sem haldist hafa jafn frjósöm.     Engjarnar  hafa   þó