Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						14«

eni því mikið verri en mýrarnar. En af því að í

þeim er talsvert af köfnnnarefni og þeir Hggja

vanalega vel fyrir uppþurkun, þá er þó sjálfsagtað

nota þetta land, sem með tímanum getur Areiðan-

lega gefið miklar afurðir. Þeir eru líka mikið not-

aðir til móskurðar, þar er 1'/»—5 feta djúpt niður

á fastan mó.

Vilji maður rœkta þessa móa er uri að gjöra

að brei/ta þófanum í myldna jörð og til þess þarf að

þurJca þá vel, plœgja, herfa og bera á þd kalk eða

mergil og oft er borinn d þd sandur. Einnig er

vanalega borið ofurlítið af húsdýradburði d þd og

siðan sáð grasfrœi.

Móarnir við Skovbjerg erukallaðir »Hedemose«,

af því þeir eru hvorki eiginlegur *Höjmose* eða

*Lavmose«. Það fyrsta, sem gjört er á þessum mó-

um, er að plægja þá og svíða lyngið af. Með lyng-

brennsluna finnast þó undantekningar, þar eð menn

með tilraunum vilja komast fyrir, hvort betra sé að

brenna lyngið eða ekki, en menn gjöra það þó al-

mennt, því það er lengi að fúna og gjörir vinnuna

erviðari:

Jörðin er allt of vot; er þvi áríðandi að ná

vatninu burt, eru því skurðir grafnir, strax og byrja

á að taka land til ræktunar, einn stór aðalskurður

og hornrétt út frá honum hliðarskurðir, vanalega

með 150 feta millibili og um 3 feta djúpir. Eigi

þar að verða akrar, eru skurðirnir hafðir 3—4 feta

djúpir, þ. e. a. s. ef hæfilega langt bil er haft a.

milli þeirra. Sumstaðar hafa menn ekki nema 80

fet á milli hliðarskurðanna. Eftir að skurðirnir eru

grafnir, er farið að plægja jörðina, og er hún látin

liggja í flagi tvö eða þrjú ár, áður en nokkuð er

borið á hana, eða byrjað sé á nokkurri ræktun.