Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						161

sem talandi er um að auka á þann hátt, og eins

með því að fá plöntur frá Svíþjóð, Noregi og Jót-

landi.

Þær tilraunir, sem gjörðar hafa verið með trjá-

rækt hér á landi, hafa nær eingöngu verið með að-

fengnar plöntur frá útlöndum, oftast frá Danmörku.

Plönturnar koma oft upp hingað hálfdauðar ogjafn-

aðarlega á óhentugum tíma, og endirinn verður, að

þær deyja út eftir eitt eða tvó' ár: að minnsta kosti

er hér mjóg lítið af trjám í samanburði við þann

fjölda, sem fenginn hefir verið frá útlöndum á seinni

árum. Tilraunastöðin ætti að bæta úr þessu; hún

á að sýna hverjar tegundir eru harðgjörvar og

hvort ekki muni takast betur að rækta þær af

fræi, og ef svo reyndist, þá yrði það líka peninga-

sparnaður, því það er dýrt að kaupa plöntur frá

útlöndum.

Það er ekkert vafamál að fleiri matjurtir má

rækta hér á landi en nú er gjört og að þær, sem

ræktaðar eru, geta gefið meiri hagnað en þær gefa

nú og einkum orðið útbreiddari.

Menn eru farnir að finna til þess hve þúfna-

sléttunin sé dýr og seinleg og hve æskilegt það væri,

að menn gætu komist upp á að rækta gras með

sáningu. Er þá sjálfsagt að byrja með þau grös,

sem vaxa vilt hér á landi og viðurkend eru að

vera góð til fóðurs. Ef ekki yrði safnað fræi af

þeim hér, þá mætti fá það norðarlega frá Sviþjóð

eða Norvegi, og einnig mætti reyna að rækta ýms

fóðurgrös, sem ekki vaxa hér nú. Ef fræsáningin

lukkast, þá yrði grasræktin mikið ódýrari en nú er

hún, og mönnum gæfist betri kostur á að undirbúa

jarðveginn en nú gjörist, ogþesserlíka hin brýnasta

11