172 Oddur lét lesa þessi bréf sín upp i lögréttu, skoraði hann á alla þá, er þættust hafa eitthvað að klaga, að gefa sig fram við hann, svo hann mætti taka að sér mál þeirra, og var þeirri bendingu vinsamlega fyigt.1 Ofan á þetta bættist enn fremur það, að stift- amtmaður 15. maí árið eftir gerði Odd að fulltrúa sínum á íslandi. Þá var og um leið Páli Beyer, dönskum manni, veitt landfógetaembættið, og Kristján Miiller amtmaður skipaði hann fulltrúa sinn hér á landi (27. apr.). Bæði stiftamtmaður og amtmaður gáfu út reglugjórðir, er tulltrúar þeirra skyldu fylgja, og var aðal-inntakið í reglugjörð Odds á þessa leið :! 5. gr. Hann skal ásamt með fulltrúa amtmanns- ins hafa tilhlýðilegt eftirlit með réttargæzlu þar i landi, svo enginn, hvorki andlegrar né veraldlegrar stéttar, bafi ástæðu til að bera sig upp undan því. — 7. gr. Skyldi svo fara, að einhver af réttarins þjón- um ekki gegndi embætti sínu sem vera ber, þá skal hann ásamt fulltrúa amtmanns láta höfða mál á móti þeim hinum sama og vikja honum frá embætti, og síðan tilkynna oss málavexti með fyrstu ferð. En í stað þess er frá var vikið, skal hann skipa annan mann, er bezt 'er til þess fallinn, þar til nánari úr- skurður verður lagður þar á. — 9. gr. Þegar er eitthvert veraldlegt embætti losnar þar í landi, skal hann ásamt fulltrúa amtmanns hafa sterkar gætur á því, að engum ónytjung eða óáreiðanlegum manni sé falið á hendur að gegna því, heldur að kjósa til þess þann af umsækjendunum, snm bezt er til þess 1) Lögþingisbók 1707, XXXVIII. 2) Lögþingisbók 1708, XIV.
Beinir tenglar