Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						174

hinm' til rain, og skyldi svo fara, að einhver af ura-

sækjendum ekki létí sér þetta nægja, heldur héldi

fiist við hina fyrri óreglu að senda þær hingað beina

leið með kaupmönnunum, svo engar upplýsingar eru

fyrir hendi viðvíkjandi þeim, þa mega þeir sér sjálf-

um um kenna ef þær annaðhvort eru httnar liggja

hér óafgreiddar eða sendar heim aftur.

Inntakið í reglugjörð Beyers var svipað þessu.1

Eins og báðar reglugjórðirnar bera með sér, áttu

þeir að skifta með sér völdunum, og á alþingi 1708

gerðu þeir svofelldan samning með sér, að Oddur

skyldi gegna bæði stiftamtmanns og amtmanns störf-

um norðan og vestan á íslandi, en Beyer sunnan

og austan, og skyldi það er annar þeirra gjörði i

sínu umdæmi vera jafngilt og þeir báðir hefðu það

gjört.2 Voru þeir alraennt kallaðir »hinir fullmekt-

ugu.*

Beyer var þannig skapi tarinn að hann var

hversdagslega gæfur í lund oj? vildi sem minnst gefa

sig við óeyrðum og illdeilum. Öðru máli var að

gegna um Odd. Hann var maður stórgeðja og vildi

helst blanda sér í alla skapaða hluti. Það leið held-

ur eigi á löngu áður mönnum var það Ijóst, að það

var í raun og veru Oddur, sera réði einn öllu. Beyer

lét að orðum hans í hvívetna og elti hann fyrst

framan af eins og fylgispakur rakki.

26 ára gamall var Oddur þannig hafinn til

hinna æðstu metorða á íslandi. Hvílíkt vald hann

hafði, má greinilega sjá af ofanskráðu inntaki úr

reglugjörð hans, og að hann ekki mundi spara að

beita því til hins ítrasta, gátu allir  sagt  sér sjálfir,

1)  Lögþingisbók 1708, XV.

2)  Lögþingisbók 1703, XVI.