Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						175

er nokkuð þekktu til hans. En þótt hann nú væri

hátt settur og ekki árennilegur að etja kappi við,

hafa þó höfðingjar þeir, er hér voru fyrir í landi,

eflaust sýnt það snið á sér, að skoða hann sem jafn-

ingja sinn, sem mann, er af engu hærra bergi væri

brotinn en þeir sjálfir, og í engu meira framúrskar-

andi. Þeir hafa óefað gert sér far um að finna

þessum kjörsyni hamingjunnar ýmislegt til foráttu,

og það mátti vel takast. Þeir hafa sjálfsagt fremur

gert sér það að skyldu að skopast að oflæti hans

og hártoga allar gjörðir hans, heldur en að veita

honum málafylgi og létta honum störfin. Það var

víst ekki óalgengt, að eldri og reyndari samtíðar-

möiinum hans yrði það á, að skoða hann fremur

sem oflátung og uppskafning heldur en hlutvandan

og réttsýnau lagavörð og æðsta valdfrömuð. Að

þessu leyti stóð hann ver að vígi heldur en hinir

útlendu valdsmenn. Gagnvart þeim gat ekki þessi

einkar-íslenzki náungarígur og metnaður komist að.

Þeir stóðu fyrir hugskotssjónum Islendinga eins og

krýndir geisladýrö hins útlenda valds, hins óþekkta

og dularfulfa. Það hjálpaði heldur ekki svo lítið til,

að þeir komu svo gott sem undan handarjaðrinum á

sjálfum konginum. Enginn gat vitað, hvað í þeim

bjó, hvað þeir ættu undir sér eða hvers þeir væru

megnugir. Þess vegna tók landslýður allur á móti

þeim með nokkurs konar forvitnisblöndnum ótta og

órólegri eftirvæntingu og þorði eigi annað en hafa

hægt um sig þegar þeir áttu í hlut. Hinn fjarlægi

og ókunni uppruni varð þeim nokkurskonar varnar-

skýla móti öllum illgjörnum árásum.

»Þeir fullmektugu« tóku nú til starfa og þóttu

þegar ærið umsvitamiklir. Byrjuðu þeir með því að

höfða mál á móti Sigurði  lögmanni Biörnssyni fyrir