178 eins að Oddur væri með, og bar hann það fyrir sig, að hann væri ekki skipaður til þess af stift- amtmanni. Fyrst í stað fór allt skipulega með þeim Oddi og biskupi, en það hélzt ekki lengi. Biskupi þótti Oddur of ráðríkur að því er snerti veitingu brauða, og þótti hann helst til afskiftasamur um kirkjuleg málefni. Arið 1711 skrifar hann stiftamtmanni og ber sig upp um ýmislegt. Kveðst hann nýlega hafa fengið bréf frá Oddi og segi hann þar, að biskup þurfi ekki að vænta af sér frekari vináttu en hing- að til. »Að öðru leyti«, segir biskup, »læt jeg mér annt um að ganga á undan öðrum með góðu eftir- dæmi 1 því að halda uppi friði og eindrægni, og er jeg mér ekki annars meðvitandi en að jeghafigjört það. Enn frekar þykist jeg geta sannað það, að jeg hafi látið minn eiginn persónulega rétt niður falla til þess að lenda ekki í of miklum erjum við menn út i frá. En að því er embætti mitt snertír, get jeg ekki neitað því, að jeg nokkrum sinnum hef snúist á móti öðrum, því jeg hef af veikum mætti kostað kapps um að fyrirbyggja það, að ýmisleg óregla gengist við, og hef jeg í því efni leitað að- stoðar yðar þegar jeg ekki hef getað fengið hana hjá öðrum. Þetta er allt og sumt sem óvildarmenn mínir geta borið mér á brýn. Guð gæfi að ein- hverntíma kæmi að því, að yfirvöldin hér á landi legðust á eitt til að fyrirbyggja lögleysu og óreglu og létu ekki af ástrfðum eða flokkadráttum leiðast til annaðhvort að gjöra það, sem ekki er rétt, eða láta það ógjört, sem rétt er*.1 Það er engum efa bundið að það er Oddur,. 1) Stifs6kjalasafn A 84 a.
Beinir tenglar