Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						186

þeir það, að vegurinn sé ógreiður, en eins og allir

sjá er það léttvæg mótbára. Ekki þykjast þeir hafa

heyrt biskup tala neitt óvirðulega til lögmannsins,

en það sannar ekki að hann hafi ekki gjört það.

Ennfremur fortaka þeir ekki að biskup kunni að

hafa kastað upp ofan á lögmann, en segja þó fram-

burð hinna mjög svo ýktan, og færa það fram til

öfbötunar, að raörgum sé kunnugt um að biskupin-

um   eins   og   fieiri   af   hans ættmennum   sé   klýju-

gjarnt.1

Það var þó fyrst um haustið 1713, er biskup

var í yfirreið sinni þar vestra, að Oddi og honum

lenti saman fyrir alvöru. Hvor tyrir sig bæði Odd-

ur og biskup tóku skrifiega skýrslu af vottum sín-

um um það, er tram hafði farið. Læt eg vottana

hér segja sjálfa frá því er gjörðist. Vottar Odds

voru þeir Jón Einarsson, Steindór Helgason, Hall-

dór Hallsson og Krtrín Abrahamsdóttir, og segist

þeim þannig fra.2

»Næstliðinn 5. sept. 1713, hvorn sama dag all-

an og nóttina fyrirtarandi löíímaðurinn Oddur Sig-

urðsson hafði aldeilis vakað og án minnstu frátafar

setið við að skrifa, expedera og fullgjöra sína und-

irdánugustu memoriala3 og bréf til hans excellence

stiftbefalnin^smannsins, með því lögmanninum lá þar

á stærsta tnakt, þar Stykkishólms skip, sem var

það eina danska skip hér, lá hér við   landið i Snæ-

1)    Lbs. 21 fol. Vitnisburður þessi er dags. Skálholti 1. ág.

1715.

2)    Lbs. 21 fol. Vitnisburðurinn er dags. Narfeyri 3. júli

1711. A stöku stað er hér ofurlitið fellt úr og nokkrum orðum

vikið við.

3)     Hugleiðingar.