192 er með ónýtri læsing og alhægt án lykils honura upp að ljúka. Samt lágu eftir í stofunni raörg magtáliggjandi dókument laus bæði á hyllunum kring húsið, sængurhimninum og sérdeilis í borð- skúffunni, sem ekki urðu aðgætt eða saman tekin í svo miklum hasti, og lágu þau þar allan þann tíma, sem biskupinn þá stofu innihafði. En þau dóku- ment, sem burtu voru borin, urðu ringluð og con- funderuð1 í þeim mikla hasti, svo það var nær dags- verk þau aftur að sortera og til rétta að leggja. Um sömu tið á raeðan verið var að uppreiða sæng- ina og biskupinn gekk um gólf í lögmannsins kam- ersi, þá fór einn at þar nálægum mönnum ofan í kjallarann, sem þar er undir stofugólfinu, til að tappa nokkuð gott öl fyrir biskupinn og hans fólk. Við þann sama sagði biskupinn þá: »Descende igitur ad inferos.U1 Og við annan karl, sem vísilögmann- inum var við hendina, sagði hann: »Þar skalt þú nú snart hálsbrjóta þig niður«. Eftir þetta fór bisk- upinn að hvíla sig og gekk i sæng, og var lögmað- urinn hjá honum á meðan og sýndi öll höifligheit og respekt biskupinura í öllu, trakteraði biskupinn og hans fólk svo mikið, sem hver einn vildi þyggja •eða hafa, og skildi lögmaðurinn það kvöld við bisk- upinn í lögraannsins sæng liggjandi raeð mestu höifiigheitum. Jafnvel heyrðum vér að lögraaðurinn þá strax stórlega fortryddi uppá,3 að biskupinn sem áður er sagt hafði inni hans eigið kamers. Þetta allt passeraði um kvöldið þann 5. sept. og nóttina þar eftir. 1) Rugluð. 2) Parðu þá til neðri byggða! 3) (iramdist.
Beinir tenglar