Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						195

við biskupinn, og lagðist lögmaðurinn fyrir strax

þar eftir og fór að sofa, og ei vitum vér eða sáum

að lógmaðurinn gjörði nokkuð ósæmilegt við bisk-

upinn í það siun; og það játum vér í sannleika, að

greindur lögmaður um þann tíma, sem biskupinn

kom til Narfeyrar, sagðist hafa allan vilja til og

lagði alla ástundun á að þéna biskupinum og gjöra

honum til virðingar sem mögulegt var, jafnvel þó

biskupinn þangað kæmi í lögmannsins mesta annriki.

Ei sýndist oss annað en biskupinn væri af

víni drukkinn þegar hann á Narfeyri var um kvöld-

ið þess 5. sept., svo og heyrðum vér að biskupinn

bæði þá og þann 6. talaði kýmilyrði til lögmanns-

íns, svo sem þá biskupinn kallaði hann »prinsinn á

Eyri<L með viðara, En ei heyrðum vér lógmanninn

tala nokkur klámyrði við biskupinn, og um allan

þann tima sem biskupinn dvaldi á Narfeyri, þá var

kirkjan þar oftast opin og ólæst, og stóð lykillinn

altíð kontinúerlega i skránni. Svo og um kvöldið 6.

sept. bauð lögmaðurinn, sem þá var af svefni attur

vaknaður, biskupinum vinsamlega góða nótt og sagði

hann velkominn, takandi afskeið við hann seint um

kvöldið, og var hann þá liggjandi 1 visilögmannsins

sæng. En um morguninn þann 7. sept. meðan allt

heimafólkið á Narfeyri var i svefni, þá strax með

birtu reisti biskupinn með sínum meðreiðarmönnum

og þénurum burt frá Narfeyri og kvaddi þá hvorki

lögmanninn né nokkurn af heimamónnum*.

Vitni biskups voru þeir Þorleifur Arason skóla-

meistari og Þorgils Sigurðsson staðarráðsmaður, og

er vitnisburður þeirra nokkuð á annan veg en of-

anritaður framburður og þannig hljóðandi:1

1)    Yitniiburðirair   eru   dags.   Drápuhlið   7.   sept.   1713   og

13*