Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						197

ekki satt að þú bölvaðir bíblíunni i eitt heilt ár, þá

Árni sktpaði þér það?« En skömmu áður höfðu

þeir, að mér skildist, talað um prót'essor Arna Magn-

ússon. Þar til svaraði biskupinn: »Það er lýgiU

Síðan stóð biskupinn upp og kvaðst ei setla undir

þvílíku tali lengur sitja, og gekk undan borðum.

Lögmaðurinn stóð og upp, en móðir hans bað hann

að tala ei svo við biskupinn. Hann svaraði: »Eg

akta ekki fyrir að gefa honum upp á flaben,« og færð

ist nokkuð nær biskupinum, þótti mér líklegur að

vilja ná til hans. Gekk eg þá á milli þeirra, spennti

lögmanninn báðum höndum og f'ærði hann upp að

boiðinu. En í því eg hann mér 1 fang tók, rétti

hann sinn vinstra arm yfir minn hægra og seildist

til biskupsins, en hvar hann á honum greip sá eg

ógjörla, því eg þá var í öndverðu fangi lógmanns-

ins, en biskupinn bak við mig. Sem eg leit við, stóð

biskupinn við kistuna og þilið, sem gagnvart var

borðinu, og réttist við. Leizt mér þvílíkur sem hef'ði

honum við f'alli legið. Þá bað Mdm. Sigríður son

sinn að láta af þessu og gauga heldur á burt, hvað

hann og gjörði, en biskupinn sat þar ef'tir í húsinu

nokkra stund. Eftir það gekk hann að tjaldi sínu,

er þar var ei langt f'rá, bauð mönnura sínum að bú-

ast til burtf'arar, og svo var gjört. En sem velnefnd

Mdm. Sigriður það fornam, bað hún mig að skila við

biskupinn að hún óskaði að tala við hann. Gekk

hann þá á leið heim að bænum og hún á móti hon-

um. Eylgdumst vér svo öll heim að kirkjunni og

vorum þar nokkurn tíma. Síðan gengu þau Mdm.

Sigríður og biskupinn til lögmannsins stof'u, hvar

biskupinn hafði sofið fyrirfarandi nótt. Leið svo það

eftir var dagsins, að biskupinn dvaldist þar og eg

oftast hjá honum, en um kvöldið kom   lögmaðurinn,