U8 hans móðir og presturinn séra Jon Jónsson þangað í stofuna, hvar biskupinn, Þorgils og eg vorum. Sett- ust þau öll með biskupi við borðið, og sem vér höfð- um þar nokkra stund setið, kom i tal meðal annars það um daginn fram farið hafði. Sagði Mdm. Sig- ríður að biskupinn hefði sér góður verið og hann hefði góðlátlega gegnt sínum orðum um daginn. Þá svaraði lögmaðurinn: *Það var illa es, ttló hann ekki upp á flaben. Eg hefði hafl placier1 af þvi að eg hefði mátt gefa honum örfigen.*2 Biskupinn kvað það skyldi hafa honum dýrt orðið Lögmaðurinn kvað þar mundi haf'a orðið að hlegið. Siðan hóf lögmað- urinn að tala ósæmile? klámyrði. Biskupinn bað hann að bera þá virðing fyrir móður sinni, þó ei vildi hann það gjóra fyrir sér eða öörum, er þar ná- lægir voru, að tala ei svo. Stóð síðan upp f'rá borð- um. Lögmaðurinn stóð einnig upp og svo vér aðrir og gengum allir fram á gólfið. Hóf lögmaðurinn þá á ný að láta sér fara um orð, að hann vildi slá biskupinn, en móðir hans og vér aðrir vörnuðum honum þess Að síðustu tók presturinn hann hrygg- spennu og hélt honum. Eftir það gekk biskupinn til tjalda slns og lagði sig til hvíldar. Skömmu eftir kom lögmaðurinn þar. Gekk eg þá og Þorgils á móti honum Hann spurði hvar biskupsins tjald væri. Eg kvað hann það sjá. Hann spurði hvar biskup- inn væri. Eg kvað hann vera þar inni. Hann kvaðst vilja tala við biskupinn. Eg bað hann það ei gjóra og sagði ei væri bót, ef' svo skyldi fram fara sem fyrri. Það virtist mér honum mislíka. Gekk hann þá að tjaldinu og inn í það, en í því 1) Skemtun. 2) Snoppung.
Beinir tenglar