200 því þannig ekki berlega, að hann kunni að hafa látið sér þessi orð um nounn fara. Að hinsvegar eitthvað muni vera athugavert í vitnisburði þeirra Þorleifs og Þorgils, má ráða af bréh' einu frá séra Jóiú Jóns- syni, er dags. er 14. febr. 1715, og lagt var fyrir rétt á Drangaþingi. Bréfið hljóðar þannig:' »Þar fyrir gjöri eg hér með vitanlegt einum og sérhverj- um, að eg segi það fullkomlega lýgi og ósannindi berleg, að eg hafi áður velnefndan lögmanninn Odd Sigurðsson hryggspennu tekið eður honum haldið, svo hann eigi fram kæmi sínum vilja i stofunni á Narfeyri þann 6. sept. 1713. En hefði eg það jyört, væri sú mín tiltekt merkilega óskikkanleg, því eg hvorki sá eður heyrði herra lögmanninn Odd Sig- urðsson á þeim degi annað aðhafast en skikkanlegt og sómasamt bæði til orða og gjörða, og þar með sýndi hann bæði mér og óðrum ásamt veleðla vel- æruverðugum herra biskupinum magister Jóni Þor- kelssyni Vídalin stór höyflegheit og virðingu, það framast eg til vissi.« Aðalþráðurinn í viðskiftum þeirra biskups og lögmanns virðist vera þessi: Þe^ar biskupinn kom að Narfeyri um kvöldið 5. sept. hefir hann verið kenndur og svo smámsaman svifið meir og meir á hann af drykk þeim, er lögmaður veíttí honum. Biskup hefir haft gaman af að erta Odd, en hann þoldi illa stríð og glettni, og hefir efiaust verið farið að síe;a töluvert í hann um kvöldið eða nóttina. Daginn eftir hafa þeir lögmaður og biskup sezt að drykkju og báðir orðið ölvaðir, en lögmaður þó meir sökum svefnleysis. Eflaust haf'a svo yfir borðum fallið einhver orð á milli þeirra, sem ekki eru til 1) Lbs. 724, 4to.
Beinir tenglar