204 honum. Var þó sólskin að sjá á nálægum fjöllum. Biskup sendi síðan bréf í réttinn og afsagði að þola þar dótn vegna þess að hann vissi ekki sitt varnar- þing fyrir þeim rétti, en dómsmenn ályktuðu, að biskup væri skyldugur til að mæta fyrir réttinum og standa fyrir máli sínu. Hinn 15. júlí féll dómur- inn og var hann á þá leið, að vitni biskups, Þor- leifur Arason og Þorgils Sigurðsson, væru eigi lög- mæt, þvi Þorleifur Arason væri rétt talinn þremenn- ingur að skyldsemi við Odd lögmaun, en Þorgils væri í fjórmenningsmægðum við biskup, þar sem hann væri giftur systurdóttur hans.1 Var eigi meira fyrir biskup að gjöra að sinni i höfuðmálinu, því Oddur sleit þinginu 20. júlí og bjóst að fara utan um haustið.2 A næsta þingi stefndi biskup Grími Magnússyni lögsagnara i Arnessýslu fyrir vitnatektir hans á Stóruborg í Grímsnesi 27. jútií og 6. nóv. 1715 i málum þeira Odds, og enn fremur Sumarliða Klem- enzsyni fyrir réttarhald hans á Drangaþingi 12.—14. febr. 1715, en lögréttan lagdi þann úrskurð á þessi má!, að með því að stefnur biskupsins væru Oddi lögmanni viðkomandi, en hann væri nú ytra til að gegna málum sínum fyrir hæstarétti, og enn frernur hefðiBeyer landf'ógeti mótmælt þviilögréttu,aðnokkur af þeim málum, er snertu Odd, væru tekin þar fyrir að honum fjarverandi, þá sýndíst ei tilhlýðílegt, að nokkur fullnaðardómur væri kveöinn upp í þessum málum að sinni, heldur væri þeim sökum, er snertu lög- manninn, frestað til næstkomandi alþingis.3 Þorleifur 1) Lbs. 21, fol. 2) Lögþingisbók K15, XVIII. 8) I.ögþingisbók 1716, XIX og XXII.
Beinir tenglar