•Í05 skólameistari Arason stefndi þar einnig Sumarliða og Oddi fyrir aðgjörðir þeirra á Drangaþingi 1715, en þeim stefnum var vísað trá af sömu ástæðum.1 Nú verður um hríð hlé á stefnuganginum, og getur Jón biskup sjálfur ástæðunnar til þess í einu af bréfum sínum til konungs.2 Hann segir þar, að hann einkis réttar megi vænta meðan lögmaðurinn hafi yfirráðin í landinu, vegna hins mikla myndug- leika, er hann taki sér, og geti hann trauðlega feng- ið nokkurn mann til að mæta í rétti fyrir sig, held- ur verði hann alstaðar að mæta sjálfur. Oddur mátti sín einmitt um þessar mundir meir en nokkru sinni áöur. Hann haíði 1714 tekið við iögmannsem- bættinu af Gottrup og hlýddi nú engum að andæfa honum. Sýndi það sig meðal annars i ýmsum þræt- um, er þeir biskup op; hann áttu í viðvíkjandi mál- um þeim, er komu fyrir prestaréttinn. Gátu þeir þar aldrei orðið á eitt sáttir í dómum sínum. Þann- ig hafði biskup hafið mál á móti Halldóri prófasti Pálssyni í Selárdal (pr. í Selárdal 1706—1733), því hann var ofsafenginn mjög og bauð biskupi ójöfnuð bæði í orðum og verkum, en Oddur studdi hann, svo biskup varð á endanum að láta af allri málssókn við hann.» Enn koma mál Odds og biskups fyrir á þingi 1718. Biskup hafði stefnt þangað fjölda fólks, öllum vitnum Odds og dómsmönnum þeim, er seíið höfðu réttinn A Drangaþingi, auk Odds sjálfs og Sumarliða Klemenzsonar. Engir af þeim stefndu mættu að und- anteknum þeim Oddi og Sumarliða, og þeir mættu 1) Lögþingisbók 1716, XXIV. 2) Stiftsskjalasafn A 3o d. 3) Árb. IX, kap. 16.
Beinir tenglar