karl hefði ekki orðið hlessa, hefði einhver sagthonum,að þessi litli, fátæki prestssonur ætti að verða ríkur barún og fá það allt saman, auð o° metorð, bara fyrir tóman skáldskap ? Arið 1826 gáfu þeir bræðurnir Alfred og Charles út safn af Ijóðmælum sem lítið var tekið eptit, og skömmu síðar var Alfred Tennyson settur til mennta við háskól- ann í Cambridge. Þar kynntist hann ýmsum gáíuðum jafnöldrum sínum, og má hjer nefna tvo, öðliuginn Rich- ard Monkton Milnes, er síðar nefndist Lord Houghton, og varð víðfrægur sem rithöfundur og stjórnmálamaður; hinn var Arthur Hallam, sonur sagnaritarans fræga, ervar að allra dómi er hann þekktu, eitthvert bezta mannsefnið, er þá var við háskólann. Hann varð ástfólgnasti vinur Tennysons, trúlofaðist systur hans, og hafði meiri áhrif á vin sinn en nokkur annar maður. Tennyson mun hafa slegið slöku við námið, en gefið sig meira við skáldskapnum á háskólaárum sínum. Hann íjekk 1829 gullpening háskólans fyrir kvæði um borgina Timbuktú í Súdan. Árið 1830 gaf hann svo út fyrsta kvæðasafn sitt með eigin nafni, »Poems, chiefly lyrical«, og var því heldur vel tekið. Árið eptir fór hann frá háskólanum, án þess að taka próf. Svo kom 1832 ljóðasafn hans »Poems«, og voru þar sumaf beztu kvæð- um hans »Malaradóttirin«, »Maídrotningin«, »Oenone« o. fl.; þóttu þau einkennileg, en mörgum geðjaðist ekki að þeim; einkum kom flatt upp á menn hin nýja meðferð hans á máli og kveðandi, og þótti óþarfa tilbreyting. Árið 1833 barst honum mikil sorg að höndum, Hallam vinur hans og tilvonandi mágur dó snögglega á ferð í Austuiríki. Fregnin um látið fjekk svo á Tenny- son, að hann ætlaði varla að rísa undir henni; en smám- saman rjenaði sorgin, og hann fór að reisa vin sínum minnisvarða, hin dýrðlegustu og ógleymanlegustu erfiljóð 1*
Beinir tenglar