hitt annan eins mann til að sitja hjá og skrafa við og fá sjer i pipu með«. — Smásaga, sem Max O'Rell segir einhversstaðar frá, bendir samt á, að ekki hafi þeim allt af orðið eins skrafdrjúgt, Tennyson og Carlyle. Þeir höfðu gengið eitt kvöld inn í skrifstofu Carlyle's ti! að geta talazt við í betra næði; þar settust þeir niður sinn hvoru megin við eldstóna, og fengu sjer í pipu. Svona sátu þeir í tvo klukkutíma, reyktu og horfðu í eldinn, en hvorugum varð crð á munni. Loksins stendur Tenny- son upp — hann var gesturinn — og býður Carlyle góða nótt; Carlyle tekur þá í hendina á honum og segir: »Jæja, Alfred, við höfum nú skemmt okkur ágætlega í kvöld; blessaður komdu sem fyrst aptur!« — Og svo skildu þeir, báðir einkar ánægðir með samvistina. En það voru ekki einungis æðstu prestarnir í ríki andans eins og Carlyle, sem fengu mætur á Tennyson er þeir kynntust honum. Þrátt fyrir gargið í ritdómun- um komst kvæðasafn lians út til alþýðu og varð henni kært, og frægð hans fór vaxandi. En fyrst 1842, þegar næsta kvæðasafn hans »Poems«, i tveim bindum, kom út, má segja, að hann hafi unnið fullkominn sigur. — Voru þar öll hin beztu af fyrri kvæðum hans, og af nýjum kvæðum hin frægu kvæði um sveitalíf á Englandi,, er hann nefndi »English Idylls«. Nú kepptust flestir við að viðurkenna Tennyson sem eitthvert hið bezta skáld á enska tungu. »Jeg veit ekki nema Trnnyson sje mestur allra skálda«, sagði Edgar Allan Poe, og í sama streng- inn tóku þeir Wordsworth og Charles Dickens. Fjár- hagur Tennysons hafði verið allt annað en glæsilegur að undanförnu, en nú batnaði hann stórum, þvi bæði fjekk hann úr þessu stórfje fyrir rrt sin, og vinur hans Monk- ton Milnes, sem nú var mikilsmegandi stjórnmálamaður, útvegaði honum skáldastyrk hjá stjórninni, að undirlagi Carlyle's.
Beinir tenglar