en^við suma brast skáldið þolinmæði og hann setti þá ónot i þá, eins og fór með prestskonu, sem hafði spurt eitthvað einfeldnislega, að honum þótti, um útskýringu á kvæði eítir hann: »Frú min góð, jeg bý bara kvæði til handa ensku þjóðinni, en ekki heila.*—og var það alt brjefið. Við gesti er hann þekti lítið var hann mjög treg- ur á að tala um kvæði sín, nokkru eftir að »Kóngsdóttir- in« var út komin, heimsótti frægur prestur hann, og vildi heyra nákvæmar skoðanir hans á kvennfrelsismálinu, en Tennyson talaði ekki um annað en bjór, og hvernig sem prestur fór að reyna að koma kvennfrelsi þar að, fór svo að hann gat það ekki, því Tennyson varð altaf orðmeiri um bjórinn. Öðru sinni reyndu þrjár ungar, fríðar og gáfaðar stúlkur að vekja fjörugt samtal út af kvæðum hans og þá auðvitað einkum »Kóngsdótturinni«, en Tennyson fór þá að tala um flóabit og flær og starf- semi þessarn stökkfimu smádýra, og svo fór að þær flýðu með skelfmgu. Hann var næst um því feiminn, og það fram í elli, við ókunnuga menn, enda gekk það fram úr öllu hófi hvað margir lögðu á sig til þess að geta sjeð hann og talað við hann, og var hann oft truflaður mjög svo óþægilega. Hann hafði mestalla æfi sína góða heilsu, en síðustu árin íór hún smámsaman að bila, veturinn 1« 91—92 lá hann lengi i kvefsótt, en batnaði, og menn hugðu hon- um vel borgið, en um haustið lagðist hann aftur, og dó eftir fárra daga banalegu, 5. október 1892. Voru haldnar sorgarhátiðir viðsvegar um allt Bretland, en lik hans jarð- sett með mestu viðhöfn í »skáldahorninu« í Westminster Abbey, við hlið Brownings. Nokkru eptir lát hans kom út kvæð.isafn er hann hafði búið til prentunar rjett áður »The Death of Oenone and other Poems« (»Dauði Oenonu og önnur kvæði«), og eru þar mörg ágæt kvæði, sem
Beinir tenglar