Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						13

ur þess, er svo svívirðilega hafði svikið beztu vinkonu

sína. Loksins sættast þær þó heilum sáttum. Kóngs-

son er nú fluttur í höll Idu, og hjúkrar hwn honum

sjálf; vaknar smámsaman hjá henni ást til hans; hún

berst fyrst á móti heuni, en sjer loks að slíkt tjáir ekki,

og endar svo sagan með lýsingu á ástum þeirra.

Ida hefur ætlað sjer of mikið; konur eiga ekki að

berjast gegn karlmönnum, heldur eiga bæði kynin að

berjast í sameiningu fyrir æðra og betra menningarstigi.

Þegar hún i enda kvæðisins barmar yfir því hvernig sjer

hafi farizt, hún hafi verið eins og drotning í gáskafullum

leik, þýðingarlausum, huggar kóngsson hana, og sýnir

henni fram á, að í raun rjettri sje kvennfrelsismálið eitt

af æðstu velferðarmálum karlmanna:

»Því karl og kona rísa og sökkva saman,

dvergar eða guðir, frjáls eða bundin bæði.«

og karlar og kvennmenn verða því að leggjast á eitt til

að losa konur við óþarfadekur lífsins:

»vanans sníkjumyndir

er virðast hefja,  en draga þær í duptið«;

andi konunnar er ekki kartmannsandi á lægra þroskunar-

stigi, heldur andi á eins háu stigi,   og   þó   alt   öðruvísi,

og er tímar líða munu karlmenn   fá   meira   kvennlegt   í

eðli sitt, en konur meira af karlmannlegu; karlmaður   og

kona sem elska hvort annað   og   vinna   saman   eiga   að

verða eins og fullkomið sönglag við göfug ljóð:

»like perfect music unto noble words*.

Það er einhver vor- og æskublær yfir þessu riti Tenny-

sons.    Það er eitt af þeim ritum sem alltaf   getur  vakið

gleði og ró í sálum manna.    I þessu undarlega miðalda-

landi með riddara og brynjur og um leið  rafurmagn   og

nýjustu   uppfinningar  er   eilíft   sólskin,   og   persónurnar

eru fæstar svo að vænta megi að slikt fólk   geti  fundizt

í okkar þurra og daufa lífi.    En í þessu töfralandi skálds-