Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						15

Nú eru fallnir, fallnir fjandmenn vorir,

nú fær það vöxt um hl/jar aumarnætur,

veldisins aldin frá því falla á hauatiu;

laufkróna þess skal na frá stjórnu í stjörnu,

bærast af söng er vaxa tímans veður,

ræturnar skulu hreifa steingrunn  heimsins!

III.

I »Kóngsdótturinni« hugsa og tala persónurnar eins

og tnentað fólk á 19. öldinni, þrátt fyrir allan miðalda-

búninginn. Alveg sama á sér stað i »Konungsljóðum«,

»Idylls of the King«, lengsta riti Tennyson's. Sagan

gerist þar langt fram á horfmni ötd, en Arþúr konungnr

og riddarar hans minna menn óþægilega á nútímann og

kröfur hans; við og við tekst Tennyson að halda þeim

sem miðalda mönnum, en það er ekki opt. Og þetta

er skaðvænt fyrir skáldleg áhrif ljóðanna. Tennyson ferst

það miklu betur, þegar hann í »Maud« eða »Locksley

Hall« notar nútíðarform til að lasta nútímann, lætur börn

19. aldarinnar halda strangorða refsidóma yfir löstum

hennar. Miðaldaform þetta á sjálfsagt að nokkru leyti

rót sína að rekja til miðalda-dýrkunar þeirrar, er hófst á

Bretlandi með Walter Scott, og hefur síðar sýnt sig í

ýmsum myndum, alstaðar mótmælandi skoðunum nútím-

ans: í trúmálum Oxford-stefnan, er vill nálægja ensku

kirkjuna kaþólskunni, í málverkalist hinir svo kölluðu

Præ-Rafaelítar, er tóku gömul ítölsk málverk (einkum

kirkjulegs efnis) til fyrirmyndar, og í fleiru.

Af því Tennyson er í raun og veru andlegt bara

nýja tímans verður miðaldaformið laust í honum, er hann

ætlar að nota það til að framsetja nútiðarhugsanir í göml-

um og glæsilegum líkingum. Og í »Konungsljóðum«

hefur Tennyson ætlað sjer mikið. Arþúr konungur á að

sýna einskonar persónugjörfing af öllu því sem göfugast

er í mannseðlinu,   hvernig   það   brýtur   undir   sig óæðri