Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						16

tilhneigingar og hvatir og breiðir frið og blessun út frá

sjer, og hvernig það að lokum fellur fyrir svikum og

flærð heimsins í kring, sjer allt illt og ógöfugt brjótast

upp úr kyrðinni og hrósa sigri um stimd, en heldur þó

áfram að vona betri tíða síðar meir. En þessari likingu

er ekki nákvæmlega haldið, Arþúr hefur enga mannlega

bresti, og lesandinn verður ekkert hrifinn af honum;

við heyrum að eins um kosti hans og sjáum vizku hans

og gæzku — og við skiljum varla í þvi, að hann að

lokum skuli verða að lúta fyrir því illa er hann hefur

barizt á móti og allur árangur af verkum hans fara for-

görðum. En i gömlu sögunum sem Tennyson sótti

efnið i var allt þetta ljóst og skiljanlegt; þar er Arþúr

vitur og hraustur konungur, en hefur lika mannlega

breiskleika; honum er þar ver við að missa marga hrausta

riddara í orrustu en drottningu sína, og það sem dregur

ógæfuna yfir hann, er það, að hann hefur getið son

með systur sinni, og þessi sonur, Mordred, er sá, sem

að lokum eyðileggur starf hans og særir hann til ólítis.

Tennyson heldur Mordred sem drottinsvikara, og lætur

hann véra systurson Arþúrs, en lætur hann ekki vera

.son hans, því Arþúr hans er auðvitað ómögulegt að

drýgja slíkt.

Arþúr Tennyson's fellur af því að tímamir eru ekki

nógu þroskaðir til að þiggja frið og menning þá er kon-

ungur hefur að flytja, svo vill Tennyson láta skilja kvæðið,

og hann iætur Arþúr gefa það í skyn, að málefni sitt

muni sigra, þegar fram liða stundir og mannkynið er

komið á æðra stig.

Annars fylgir Tennyson að efninu til að mestu leyti

safni þvi af Arþúrssögnunum er Sir Thomas Malory

(c. 1430—c. 1470) gerði og kallaði einu nafni >Morte

4'Arthurc, og enn fremur hinu fræga valska safni

Mabinogion,