23 í fljót er rennur frani hjá. Rjett í þessu sjest bátur koma upp fljótið, mállaus dvergur er i honum, og þar liggur látin mærin frá Astolat, hjúpuð i dýrðlegum klæð- um og skrýdd blómum, og á brjósti hennar brjef er tjáir um ást hennar og dauða. Drottning iðrast nú sáran, og Lancelot sjer að hann hefur hjer hafnað sak- leysi og sælu en kosið sorgir og synd í staðinn. Óleyfilegar ástir, það að láta bugast af holdlegum tilhneigingum, verða þannig ein af aðalástæðum til fallsins við hirðina; en önnur ástæða og engu minni er það, að triiin fer afvega og sækist eftir dularfullri sálardýrð í ó- skiljanlegum samvistum við annan heim, þannig að skyld- ur þessa lífs eru vanræktar. Kristin trú fer þannig út i öfgar eins og i dulspeki og holdpíningum kaþólsku kirkj- unnar. Kröptug predikun móti þessum stefnum er næsta kviðan »Kaleikurinn helgi«. Hjer fer Tennyson fljótt yfir sögu, þar sem miðaldasagnirnar eru hvað auðugastar, því leit riddaranna við Kringlótta Borðið að Kaleiknum helga var hreint og beint aðalatriðið í allri Arþúrssögunni, og hlaut að verða það, samkvæmt heimsskoðun þeirra tíma. »Kaleikurinn helgi« er kaleikur sá er Kristur noiaði með lærisveinum sínum við innsetning heilagrar kvöld- mállíðar. Jóseph frá Arimatiu flutti hann til Englands, en er heimur spilltist var kaleikur þessi á undarlegan hátt hafinn upp til himna t.g hvarf sjónum manna. En hver sem fær að sjá hann verður hreinn og heill á líkama og sál og öðlast fyrirgefning allra synda. Systir Percivals, eins hins ágætnsta af riddurum konungs, sjer hann í vitr- un, og einu sinni sjer hinn hreini og göfugi Galahad hann í vitrun í riddarasalnum í konungshöllinni, hinir riddararnir sjá aðeins einhverja óumræðilega ljósdýrð. Fyllast þeir nú löngun til að sjá meira, og strengja heit allflestir að leita kaleiksins. Konunaur er ekki viðstadd-
Beinir tenglar