Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						?6

hann fari til eyjarinnar Avilion, þar sem aldrei fellur hagl

nje regn nje snjór og aldrei er hvasst. Bedivere horfir

á eptir bátnum sem hverfur að lokum i dagsbrúninni, og

honum finnst hann heyra í fjarska eins og fagnaðarglaum

i stórri borg, er fagnar konungi sínum, þegar hann kem-

ur heim úr hernaði með sigurhrósi.

IV.

Erfiljóð þau er Tennyson orti eptir vin sinn Arthur

Henry Hallam, og nefndi »In Memoriam« er það af rit-

um hans, þar sem menn bezt fá að skyggnast inn í hvern

krók i hans sál. Rit þetta er safn af 133 smákvæðum,

ort A mðrgum ánim, og iipprunalega ekki ætlað til út-

gáfu, fieldur ritaði Tennyson einungis til að sefa sorgina

með því að velta fyrir sjer á ýmsa vegu ýmsum alvar-

legum spumingum um leyndardóma tilverunnar, er dauði

vinar hans hafði vakið hjá fionum. Hjer verður því að hafa

hugfast er kvæði þessi eru lesin og dæmd, að Tennyson

sýnir í þeim aðeins það sem fram fer í hans eigin huga

og tekur þær hliðar málanna til meðferðar, sem hata þýð-

ingn fyrir hann sjálfan, en hann er ekki að skrifa heim-

spekilega ritgjörð fyrir alþýðu manna, þar sem þessar miklu

og háfieygu spurningar sjeu rökræddar frá öllum hliðum

og öllum vopnum mannlegrar skynsemi og þekkingar

beitt til að svara þeim svo fullnægi.

»In Memoriam« kemur út 1850, níu árnm á undan

hinu fræga rití Danvin's >Um uppruna tegundanna« (Ori-

gin of Species), en breytiþróunar-kenning sú, sem Dar-

win rökstuddi vísindalega og nú má telja að sje viðurkend

af rlestum, kemur hjer fram hjá Tennyson, en þó ekki

full-ljóst enda snýst kvæðið inn á önnur svið. I.öngun

Tennysons eptir að halda áfram samvistum við hinn látna

vin sinn eftir dauðann fær hann til að óska að til sje iíf

ettir dauðann, en honum finnst visindin koma í bágavið