Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						það, og að minsta kosti er ekki hægt að sanna það með

neinu því er skynsemi og þekking mannanna ræður yfir.

A hann þá að örvænta um annað lif og sælar samvistir

við vin sinnf Eða i hann að trúa opinberun ritningar-

innar? Eða er hægt — þrátt fyrir allt — að draga nokkr-

ar ályktanir út úr gangi tilverunnar eins og við sjáum

hana, sem leyfi að telja slikt mögulegt?

Tennyson svarar þessu aðeins fyrir sjálfan sig; jeg

trúi að til sje annað lif, því mjer hefur fundist jeg hafa

fengið persónulega reynslu um það að hinn Lítni vinur

minn á mjer óljósan og óskiljanlegan hátt hefur verið í

návist anda míns eftir dauðann. Hann lýsir þcssari vitr-

un sinni í dýrðlegu kvæði (Nr. 95). Þessa trú sina læt-

ur hann sjer nægja, og Iiann lýsir því svo snildarlega

hvernig ailt hugarstríð hans 0« sorg smámsaman hvarf

og breyttist í rólega gleði, að lesandian sjer, að þetta er

í raun og veru langeðlilegast fyrir mann með hans gáfna-

iagi og lifsreynslu. A elliárum sínum hefur Tennyson

að bæn vinar sins látið í ljósi skoðanir sínar á trúmálum,

mjög stutt og laggott en eptir langa umhugsun: »Það

¦er eitthvaS til sem vakir yfir okkur, og einstaklings eðli vort

heldur áfram (eptir dauðann); petta er min trú, og petta

tr bll wín trú.« Og í sambandi við þessar frjálsu skoð-

anir hans á trúarbrögðum stendur líka krafa hans um

fullkomið frjálsræði fyrir hvern einstakan mann til að

trúa hverju því er lifsreynsla hans og skynsemi geta sann-

fært hann um. Þetta kemur viða Ijóstfram hjá honum, of-

stækisfullir kennimenn, sem trúarinnar vegna troða mann-

kærleikann undir fótum, fá marga hnútuna hjá honum,

og i draum Akbars setur hann upp sem fyrirmynd hinn

mikla keisara Indialands, er vill reyna að sætta trúflokk-

ana og láta mannkynið lifa i bróðerni.

»In Memoriam« er fvrst ogfremst innilegt kvæði, er

talar frá hjarta til hjarta, fullt af fínum athugasemdum og