34 »Lótosinn grær við vík cg læk og lind, lótosinn vex á grvttum fjallatind, vindurinn andar yndi hverja stund, út um hvert gil og rjóður í dimnmm lund gula lótosduptið dreifist dátt um ilmi þrungna gruncL Nú er komið nóg af volki og neyðum, nóg! — út á stjórborð, út á bakborð nmveltast í froðu-sjó, meðan skrímslið bæxlum barði og blásturstrokum spjó! Sverjum helgan eið, og höldum liann með sálarþrótt: í Lótos-landi að lifa kyrrir; leggjast niður rótt uppi' á hæðum, eins og guðir, ekkert hugsa um mennska drótt. Því við sinn nektar1 ljúft þeir liggja og leiptrum sínum slá nið'r í dali, langt, langt niður, ljett sig hringa sk/in þá um þeirra hallir gullnar, gyrtar glitri af jórð og sjá. Og þeir brosa í leyni' og líta lágt á gjöreydd lönd, hungur,drepsótt, hristastjörðog liyldjúpöskraogbrim viðströud,. skiptjón,manndráp,boi'girbrenna,ogbænarmarga'ábptihönd.— En þeir brosa, og þeim finnst sem upp þeir heyri tregasöug til himins líða, grátstaf gtiyja, gamalt stef um verkin röng, eins og sögu efnislitla þótt orðin sjeu stróng; söng af munni mæðuskepna, manna, er yrkja svcirð, sá og skera' upp aptur og aptur um æfi sína á jörð, dál'tið hveiti og vín og viðsmjör vinnan gefur hörð; unz þeir deyja, og þeir kveljast —¦ ymsir í víti — hvíslað er, um eilífð kveljast, aðra dauðinn Ódáins á velli ber, á asfodelosengjum þreyttir una limir sjer. Sannlega, sannlega, svefn er betri en gífeld vinna', og strönct en standa í róstu á reginhafi við rok og öldugrönd — ó hvílist fjelagar, flökkum eigi um fleiri ókunn lönd!« Af öðrum kvæðum um klassisk efni skal hér nefnt »Lucretius«, sögnin um það að kona hins fræga rómverska heimspekings og skálds gaf honum ástadrykk til að laða hann meira að sér, en drykkurinn hafði þau áhrif að hann 1) Goftadrykkur, samkvæmt trú Grikkja.
Beinir tenglar