57 í fríðleiks örmum, er það sem oss finnist Að guðdóms-vera vefjist oss að hjarta. A náttúruna horfir Eva hrifin. Og undir háum, grænum pryði-pálmum, Umhverfis Evu, höfði heunar yfir, Stóð nellikan og dreymdi; Ijó&blár lótus Var hugsandi og gleym-mér-ei var minnugt. Að fótum Evu hneigðust rauðar rósir Með varir að eins opnaðar til hálfs. Frá blómum sveif upp systurlegur ástblær, Sem væri þessi vera gagnlík þeim, Sem eitt,—já, það, sem allra-fegurst væri, Af þessum sálargæddu, blíðu blómum, Sig opuað hefði og ummyndazt í konu. 5. Til þessa dags v;ir Adam talinn æðri, Utvalinn svo sem sá er hafði fyrst Á helgri festing lesið ljóssins skrift. Það var hinn hrausti, sterki, stilti maður, Sem myrkrið, ljósið, morgunroðinu, stjörnur, Skógdj'r og vallblóm virtu og fylgdust eftir Sem sínum eldra bróður, því hann bar A tignar-enni guði-líkan ljóma. Sjálf náttúran, er saman bæði leiddust, Um Edeus garð í geislaríkri birtu, Á þeirra för með þúsuud augum horfði I geguum trjálim, bylgjur, gras og björgin; Og ástrík mændi' hún á hið prúða par, En þó með æðri lotning leit hún manninn Sem meira verðan. Eva horfði á, En Adanib sjón var gaumgæfandi skoðuu. En að eins þennan eina daginn horfðu 011 augu guðs í gegnum hulins-tjaldið A vífið fagra, en á manninn eigi; Eius og á þessnm helga heilladegi
Beinir tenglar