58 Þeim yndismesta sólardegi, er sigudiet Af hreiðurbiium ljóð-gjallandi lima, Af skýjum, lækjum, hunangsbýja hnöppum, Af dýrum, klettum, — hverskyns helgum verum, Sem nú á jörðu eiga óljós heiti,— Eins og á þessum degi sýndist svo Að konan væri meiri sínum manni. 6. Hvers vegna konan? hví er þessi lotning Og ást svo klökk í guðdóms-fyltum geimi? Hví hneigir láð og loft því eina höfði? Hví hljóma söngvar? hví mun árdags eygló Með hátíð slíkri heiðra þessa einu? Hví titra geislar, bifast vatna bylgjur? Hví frambrýzt þessi fegius-algleymingur Og opnast hellrar móti morgunljóma? Hví leggur sætan ilm um alla fold Og geislaskin svo glatt um víðan himin? Hugsandi sátu saklaus hjónin fríðu. 7. Á meðan dansa dansinn ástarglaða Dalverpið, vatnið, stjarnan kringum Evu; Frá blásal himins brúði dagur heilsar; Hvei vera og hlutur augun festi á fljóði, Vatnsbylgjur helgar — og sem æðstu prestar I vígðum skóg — hin tignarháu tré. Og innilega — alt af meir og meir — Með lotning hvíldi á himinfríðri Evu Hið ljúfa tillit alls, sem hana hylti, Frá efstu hæðum og frá neðsta djúpi, Frá ljósi, skugga, blómstrum, himinbláma, Kliðsnjöllum fuglum, klettum þagnarríkum. Og Eva varð í yfirbragði föl Og fann að eitthvað undir hjarta bærðist.
Beinir tenglar