Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						'.6

skyldi hann til Islands í því skyni, er nú var greint, og

ritaði konungur brjef með honum til biskupanna beggja,

Brynjólfs biskups Sveinssonar i Skalholti og Gísla Þorláks-

sonar á Hólum, þar sem þeim var boðið að hjálpa Þor-

móði eptir megni, fyrir borgun eða á annan hátt, að ná

fornum handritum, ef hægt væri að fá þau, og var sá

einn munur á brjefunum lil þeirra, að Brynjólfi biskupi

var og boðið, að kenna Þormóði og leiðbeina honum í

fornfræðinni. Þormóður var þá í mestu metum hjá kon-

ungi, og var konungur honum mjög eptirlátur, svo sem

enn má sjá af þvi, er nú greinir. Torfi sýslumaður, faðir

Þormóðs, var ofstopamaður mikill og óeirinn, og ljek

menn hart, og eigi var hann mjúkur við sira Hallgrím

Pjetursson, er hann var prestur hans. 1660 var Torfi

dæmdur fyrir illyrði á þingi í 73 marka sekt og frá æru

og embætti Sá maður hjet Heigi Sveinsson, er hann

hifði illyrt, k.ilhtð hann skálk, skelmi og hórujigara, og

sagr, að hann hefði logið og stolið sakramenti af prestin-

um. En Þormóður fjekk hjá konungi uppgjöf allra saka

fyrir föður sinn, svo að Torfi fjekk aptur næsta ár bæði

æru og embætti með konungsbrjefi, og sektarfjenu var

skilað aptur úr fjárhirzlu konungs. — Sira Sigurður, bróð-

ir Þormóðs, er var kirkjuprestur í Skálholti, hafði orðið

hórsekur, og verið setiur af embætti En Þurmóður út-

vegaði honum hjá konungi aptur prestskapinr, og Mela i

Borgarfirði. — Það var einu hverju sinni, nokkru eptir

það, er Þormóður var kominn i kærleika við konung, að

konungur spurði hann; hvort hann hefði sjeð Kristján

krónprinz (Kr. V.) og talað við hann. Þormóður kvað

nei við Konungur bauð honum að fara á fund konungs-

sonar. Það gerði Þormóður. En er hann kom inn til

konungssonar, ávarpaði pTÍnzinn hann á þýzka tungu.

Þormóður kunni reyndar nokkuð í þýzku, en vildi eigi

mæla á þá luDgu, er honum þótti það vera að sýna fyr-