Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						78

kærleikum hjá konungi, og konungur sýndi honum svo

mörg og mikil merki náðar sinnar, að enginn skortur

var þeirra manna, er vildu koma honum frá hirðinni sem

fyrst, og lögðu það til, að hann yrði skipaður í eitthvert

embætti; sögðu þeir, að hann gæti eins haidið áfram

þýðingum fornritanna fyrir það, en það væri unnið, að

launum hans ljetti þá af konungs-fjárhirzlunni. Varð sá

endir á þessu máli, að Þormóður var (10. júlí 1664)

skipaður skattheimtumaður í Stafangursstipti í Noregi

(Siiftamtforvalter, Stiftamtskriver, Kæmmereer). En sú

er sögn sumra manna, að einhver frændi Þormóðs hafi

á gildaskála lent í áflogum við mann nokkurn. Þormóð-

ur hafi þá ætlað að hjálpa frænda sínum, og hafi þáfarið

svo, að maður sá, er þeir áttu við, beið bana. Ekkert

sannaðist fyllilega. Konungur hafi þá orðið Þormóði

reiður og látið hann þá burtu fara, en af því að margir

málsmetandi menn stóðu með Þormóði, hafi eigi meira

orðið úr þessu. Frændi Þormóðar flýði burtu og komst

svo undan.

Eigi undi Þormóður embætti því, er hann hafði feng-

ið. Fór hann því aptur til Kaupmannahafnar, og fjekk

lausn frá embættinu 22. ág. 1667, og varð þá sagnaritari

konungs (antiqvarius regius), og lauk nú við þýðingu Grá-

gásar, hinnar fornu lögbókar. 1665 kvæntist hann ekkju

norskri, er Anna Hansdóttirhjet, og var nefnd Stangeland,

eptir búgarði þeim á eynni Körmt, er svo heitir. Þor-

móður eignaðist þá jörð þessa, og bjó þar síðan til dauða-

dags.

Friðrik konungur III. dó 9. febr. 1670, og misti

Þormóður þá stöðu sína sem sagnaritari konungs, og

skömmu síðar kom fyrir sá atburður, að eigi var annað

sýnna, en lokið væri lífi Þormóðs og þar með sagnaritun

hans, en þótt sá yrði endir á því máli, að hann fjekk

að halda lífinu, þá varð þó þessi atburður þess   valdandi,