Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						86

skógmál Islands; hann hefir lagt góða undirstöðu, sem

framvegis verður bygt á; það var mikil hepni fyrir mál-

efnið að það varð hann sem átti að koma því i fram-

kvæmd.

Þegar slept er hinni persónulegu hlið skógmálsins,

þá er hin, sem snertir hlutinn sjálfan, og bendir hún til

fortíðarinnar. Þeir sem yrkja skóg, lifa bókstaflega á því,

sem fyrri tímarnir hafa afrekað; þeir eiga fortíðinni þökk

að gjalda. Reyndar verður skógyrkjumaðurinn oft að

hugsa um afglöp þau sem fortíðinni hafa orðið, en jafu-

framt verður hann að minnast þess, að það sem nú kem-

ur oss fyrir sjónir eins og afglöp, getur hafa haft sínar

orsakir, sem vér nú ekki þekkjum; þess vegna fer skóg-

fræðingurinn hægt og varlega i það að ásaka fortíðina.

Þegar maður er skógyrkjumaður, þá dugir ekki að horfa

aðgjörðalaust á fortíðina; skógmálið bcndir fram á við.

Með því að koma upp skógi vinnur maður fyrir framtíð-

ina. Þess vegna krefur skógarmálefnið þess, að menn

horfi út yfir ummörk þröngsýnnar eigingirni, að menn

hafi opið auga fyrir þörfum þjóðfélagsins. Sú þjóð, sem

á að hafa skógmál með höndum og vera þess megnug

að koma því áleiðis, hún verður að hafa náð vissu menn-

ingarstigi. Sagan sýnir, að þjóðin verði að vera töluvert

frjáls og að hún fyrir frelsið hafi náð almennum pólitisk-

um þroska, og að hún eigi sín á meðal menn, sem með

hlýjum huga bera alsherjargagn þjóðfélagsins fyrir brjósti.

Það verður að vera öflug þjóðfélagstilfinning, svo ekki sé

það regla, að einstaklingurinn reyni fyrst og fremst að ná

i svo mikið fé úr landssjóði sem frekast er unt. En það

er eitt skilyrðið enn fyrir því, að skógmál geti þróast

iram í þjóðfélagi. Það verður að hafa aðgang að sér-

þekkingu og kunna að færa sér hana í nyt. Um það

cinnig ber sagan vitni, að án sérþekkingar lendir skóg-

málið í     stöðnun.      Það má nú reyndar líka    segja   um