Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						

98

ekki enn þá orðið nógu alment til þess að þetta atriði

geti orðið aðalkjarni skógmálsins. Þar á móti hafa á ferð

minni vakizt upp fyrir mér önnur atriði, sem virðast öllu

mikilvægari. Þegar ég nú segi yður dálítið um það sem

ég hef séð, þá verður það ekki annað en nokkuð það,

sem alkunnugt er og þér harið séð löngu fyr og í

miklu ríkara mæli en ég; en ef til vill get ég dregið

af því nokkrar nýjar ályktanir. Það eru fornkveðin orð,

að Island hafi á Iandnáms timum verið »viði vaxið frá

fjöru til fjalls«, og að því er mér skilst hefir það verið rétt

hermt, því þó þao hafi ekki bókstaflega verið alstaðar,

þá hefir samt svo verið til jafnaðar; en það er nú skoð-

unarefni fyrir sig, sem einhver framtíðar náttúrufræðingur

tekur til rannsóknar. En svo mikið má nú þegar óhætt

fullyrða, að landið alt hafl á mörgum stöðum verið skógi

vaxið frá íjöru til fjalls og að þar i sé fólgin óyggjandi

sönnun fyrir því, að bæði loftslagið og jarðvegurinn leyfi

það að skógur vaxi hér á landi; og að öðru leyti er lika

skógur eftir enn og það enda grózkumikill skógur. Við

Hallormsstaði og í Fnjóskadal höfnm við mælt tré, sem

eru 31 fet að hæð, og þau höfðu vaxið um 3 fet á sein-

ustu 4 árum; þar vóru svæði þéttskipuð ungum skógi

sem óx vel. En að öllu samtöldu er þó það, sem nú

er eftir af skógi, að eins lítið. Hvað er þá orðið af öll-

um hinum skóginum? . Margir ætla víst, að það séu kind-

urnar, sem hafa étið upp skógana; kindurnar eru ekki

góðar við skóginn, það er hverju orði sannara; kindurnar

naga burt nýgræðingsplönturnar og þegar leggur undir

snjó, þá naga þær líka toppinn á trénu öllu, sem rjúp-

urnar að öðru leyti hjálpa þeim til með. En kindurnar

geta ekki upprætt skóginn, þær orka því jafnlitið sem

hjartarkyns skógdýrin hafa orkað því í öðrum löndum.

I náttúrunni er svo vel til hagað að enginn lífsskapnaður

(Organisme) upprætir þann lifsskapnað eða   þær lífsskapn-