99 Sá tími kann að koma, þegar menn hér á Islandi fara að sá til dvergbirkis, til þess að ná undir vald sitt jörð- inni svo hátt upp í fjöllin sem unt er; það á auðvitað afarlangt í land, en það er líka yzta endatakmark skóg- yrkjunnar. Mér hefir komið svo fyrir, að jörðin á Islandi geti gefið miklu meira af sér en hún gerir nú. En ég sé líka vel að mikill tálmi er í vegi fyrir þeirri framför, sem sé, að koma hinu aukna vörumegni í peninga. Is- land þarf fyrst og fremst að fá vegi, — akvegi og vagna. Ég skal ekki fara frekara út í það, en taka það að eins fram, að einnig í þessu efni getur skógurinn komið að góðum notum. Það má glögt sjá, þegar ferðast er um Island, eins og ég nú hef gert, að vegirnir eru sýnu betri inni í skógi en utan skógar, þar sem öllu hagar jafnt að öðru leyti. Skógurinn hamlar því að vatnið ræsi sig gegnum vegina og beri grjót ofan í þá. Það mundi á mörgum stöðum vera hyggilegt að efna til skógbeltis fyr- ir ofan hina nýju vegi, sem nú á að gera. Þegar þörf er orðin á skógi, þá verður fyrsta spurn- ingin: Hvernig á að framleiða hannr F.ftir því sem ég hef séð hér á landi og eftir þeirri reynslu, sem menn hafa fengið í öðrum löndum, þá virðist mér tiltækilegast að plantað sé i kringum bæina á túngörðunum og fyrir innan þá; þar má gera ráð fyrir að plönturnar geti verið í friði fyrir sauðfjárbiti og þar er hægast aðstöðu fyrir fólk með gróðursetninguna, sem er talsvert mikið verk. Lengra burtu írá húsunum uppi í hlíðunum verða menn svo, ef unt er, að láta skóggræðsluna verða svo umfangs- mikla, að verulega kveði að henni. I hrisskógana gömlu verður að sá, til þess að geta fengið [fræ-sprotnar plöntur í staðinn fyrir hina lélegu, lágtvaxandi og skamm- lífu rótaranga. Næsta spurning verður þá, hvort þetta sé meira en ímyndunin tóm; hvort plönturnar muni sannarlega vaxa.
Beinir tenglar