Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						101

ljós, að plantan að vissu leyti jórtrar; þegar blöðin eru fallin,

heldur hringrásin áfram, — ummyndun efnanna, — þang-

að til plantan loksins að miðjum vetri tekur sér tiltölu-

lega stuttan hvíldartíma, — því löngu áður en hún fær ný

blöð með vorínu, þá byrjar hræring hið innra í henni;

efnin ummyndast að nýju og flytjast hvert í sinn stað.

Það er nú einkum í þessum innri hræringum sem ein-

kennileiki plöntutegundanna lýsir sér.

Þegar þvi gera skal tilraun með nýjar trjátegundir í

einhverju landi, þá er það fyrir öllu, að fá hringrásina

hjá hinni einstöku plöntu til að falla hagkvæmlega inn í

hringrás þeirrar náttúru, sem kringum hana er. Það er

þetta, sem vér höfum verið að brjótast í þessi 4 ár, sem

vér höfum verið að fást við þetta skógmál Islands. Það

hefir verið sagt, að tilraunirnar ætti að gera með norsk-

um plöntum, af því ioftslagið hér og í Noregi væri svo

likt; upp á það að gera held ég þá að maður ætti heldur

að viðhafa ameríkskar plöntur. En það er lítil áherzla

leggjandi á þetta atriði, því þegar til als kemur, þá eiga

ekki neins annars lands plöntur við Island; eigi að fram-

leiða skóg á Islandi, þá segir það sig sjálft, að það verð-

ur að vera með íslenzkum plöntum. Maður getur ekki

farið að eins og úrsmiður, tekið mál að tannhjóli og

skeytt því inn svo að það falli undir eins mátulega inn í

alla hringrásina. Nei, það verður að samiagast eða réttara,

það verður að samlaga sig sjálk. Menn verða að fylgja

hinu mikla lögmáli samlögunarinnar, sem, eins og kunn-

ugt er, hefir verið viðfangsefni hinna mestu náttúrufræð-

inga heimsins. Oss ríður á að finna trjátegundir þess

eðlis, að innri hringrás þeirra sé í svo nánu samræmi

við hina ytri hringrás náttúrunnar hér á íslandi, að þær

kunni hér við sig, verði viðeigandi. Þess vegna er mest

undir því komið, að fá plönturnar hingað fluttar með svo

óraskaðri hringrás sem framast er unt; það verður ao við-