Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						107

skógmálsins hjá oss, hafa allir fasta stöðu, og hina um-

boðslegu stjórn hafa sérfróðir embættismenn á hendi.

Það stendur í nánu sambandi rið eðli skógyrkjunnar, að

þessu er þannig hagað; það getur ekki verið öðruvísi svo

lengi sem þjóðfélagsstjórnin tekur þátt í rekstri skógmáls-

ins.

Að endingu verð ég að segja þetta: Hvort heldur skoð-

að er frá náttúrusögulegu eða hagfræðislegu sjónarmiði,

þá á ísland sitt skógmál; það má gera mikið gagn með

þvi að fá hér upp skóga og það er kleyft að koma þeim

upp með þeim efnum, sem landið á ráð á. Sem mál-

svari hinnar dönsku skógyrkju get ég sagt, að vér höfum

næga sérþekkingu til að leysa verkelni þetta og að vér

erum íúsir að láta hana í té: ekki svo að skilja, að vér

höfum þekkinguna afgangs, hún gæti komið í góðar þarfir

í Danmörk, en Danmörk er einnig að þessu leyti gróður-

sælt land, að verði eitthvert skarð, þá vex fljótt aftur i

skarðið svo þess gætir ekki. Þar á mót verð ég að fela

það alveg yður á vald, þér heiðruðu konur og menn!— og

almenningsálitinu á Islandi, og að síðustu sjálfri þjóðfé-

lagsstjórninni, að skera úr því, hvort tími sé kominn til að

færast skógmálið í fang, hvort þjóðin er nógu þroskuð

til þess, hvort skógmálið — ég vil ekki segja: liggi þjóð-

inni á hjarta, því hún þekkir það ekki — heldur hitt þá,

hvort búast megi við, að skógmálið verði þjóðinni hjart-

anlegt áhugamál, þegar það á réttan hátt verður lagt fram

fyrir hana; — því með þeim hætti einum getur því

orðið framgengt.

Um leið og ég lýk máli mínu, er mér ánægja að

votta þökk mína, fyrst og fremst yður, háttvirtu áheyr-

endur mínirl — þar næst þakka ég fyrir alla þá ástsemd,

sem ég hef átt að fagna, bæði á ferð minni og hér í

Reykjavík. Þeim áhrifum, sem landið hefir haft á mig,

get ég ekki með öðru betur Jýst   en með tilvitnun   eins