110 viðvikjandi ( Noreg sleppi ég alveg að minnast á ¦} eigi að eins frá því er ég árið 1807 tók að gegna störf- um i rentukammerinu, heldur einnig fyrir þann tima, einkum eftir árið 1800. Því bæði er það, að eftir að ég r8r$ var skipaður fnllmektugur í skrifstofu rentukammers- » ins fyrir ísland og Borgundarhólm og alt þangað til ég hætti þeini starfa 1821, þá gengu næstum því öll helztu og mest áríðandi málefnin, sem þar undir heyrðu, bein- línis gegnum mínar hendur, og svo hef ég einnig á þeim tíma (einkum eftir 1800,) kynt mér nálega öll eldri mál af því tagi, sem geymd vóru sumpart í kanselliinu og sumpart i rentukammerinu. Eg mundi þannig hafa veiið fær um að skýra allýtarlega frá fyrirætluninni með hið nýja jarðamat og þar með jafnframt áformuð ný skattalög og breytingu á lögsagnarumdæmunum o. fL alt eftir norskri fyrirmynd, en sem aldrei varð til lykta leitt, sömuleiðis frá því hvernig frihöndlunin komst á og frá hennar valta gangi; frá afnámi alþingis og stofn- un hins kostnaðarsama yfirdóms, einnig eftir norskri fyr- irmynd; frá strandmælingunum, sem mér er fullkunnugt um, hversu að árangurinn af þeim: uppdrættirnir, sem út vóru gefnir af ströndum íslands, var einungis að þakka sjóliðsforingja Löwenörn, sem með dæmalausum áhuga fylgdi því máli fram, og meiri líkur, að hefði hann ekki verið, þá mundi hið mikla og kostnaðarsama mælingar- verk hafa verið lagt fyrir í rentukammerinu og legið þar óhreyft eins og jarðamats verkið fram á þenna dag; enn fremur frá því, er Hóla stóll og skóli var lagður niður og fasteignir þeirra stofnana seldar; frá brögðum þeim og undirróðri, sem eftir aldamótin var beitt bæði hér á landi og í Kaupmannahöfn til að steypa Ólafi stiftamt- manni Stephensen, af fáeinum íslendingum og nokkruni af strandmælinga- »offisérunum« á samt Loðvík amtmanni Erichsen. Að lokum mundi ég hafa getað tilfært ýmislegt