115 ur Ólafs prófessors Ólafssonar (Olavsen) á Kongsbergi f Noregi, sem þá var stofustúlka hjá Ólafi stiftamtmanni f Viðey, og biðja hana að ganga á milli og fá því ágengt hjá stiftamtmanni, að ég sem fátækur piltur gæti fengið heila ölmusu í Reykjavíkur latinuskóla. Þetta hepnaðist og var ég svo um haustið 1795 sendur suður og dvaldi f Viðey þangað til skólinn byrjaði um Mikkjálsmessu. Tók Ólafur gamli stiftamtmaður mig þá oft tali, og geri ég mér í hugarlund, að það hafi verið til að grenslast eftir gáfum minum og upplagi, því hann hafði miklar mætur á gáfuðum piltum, hjálpaði þeim og framaðiþá. Fyrsta vetur- inn las ég að kalla mátti alls ekkett í skólanum, þvíhon- um var þá í mesta máta niður hrakað. Ef mig ekki rang- minnir, þá kendi rektorinn og konrektorinn við skólanrt ekki nema nokkrum sinnum allan veturinn. Rektor var drykkfeldur mjög og konrektor sömuleiðis, og piltarnir nálega allir, nema hinir hraustustu, urðu sjúkir af kláða og öðrum kvillum, sem stafaði af kulda og illu mataræði. I skólanum var um þær mundir jafnilla séð fyrir sál og Hkama Um vorið 1796 giftist jómfrú Þuríður þaverandi vicelögmanni Benedikt Gröndal; settist hann að á Vatni í Gullbringusýslu vorið eftir og fór ég þangað með þeim hjónum. Undi Gröndal þar ekki, enda virtist hann ekki vera lagaður fyrir sveitabúskap; flutti hann frá Vatni á lit- ilfjörlega jörð, Bakka hjá Lambastöðum á Seltjarnarnesi, og þaðan að Nes-»apóteki,« sem þá var svo kallað, og fékk hann þar hjá Magnúsi Ormsyni lyfsala húsrúm held- ur lítilfjörlegt og nokkurn hluta af jörðinni til afnota. Benedikt Gröndal var félítill og alls ekki gefinn fyrir bú- mensku, einkum skorti hann áræði og elju í búskapar efnum. Næstu tvo vetur var kenslan í skólanum ein- hverja ögn skárri, en alt annað var eins og fyrri. En ekki var fræðslan meiri en það, að kend var latína, grfska, Htið eitt í nýja testamentinu og ómerkilegt söguágrip. 8*
Beinir tenglar