Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						120

iðnari en ég og stórum fremri mér í öllum fræðigreinumr

nema ef til vill í sögu. Eftir undirbúningsprófin lásum

við ekki lengur saman, því hann stundaði guðfræði, en

ég lögfræði; samt sögðum við hvor öðrum frá hinu fróð-

legasta, er við lásum, hvor í sinni visindagrein. Kirkju-

sagan féll mér einkum vel í geð. Fyrirlestra rækti ég nú

með mjög mikilli ástundun og skrifaði þá upp með mik-

illi nákvæmni og auk þess Ias ég næsta mörg eldri og

nýrri lögfræðisrit og ritaði útdrætti úr þeim sumum,

Um þessar mundir tók ég og að leggja stund á ensku

og þýzku og aflaði mér nokkurrar kunnáttu í þeim mál-

um. Hinar skriflegu æfingar hjá prófessorunum Schlegel

og Bornemann vöktu kappgimi mína og gerðu mig tals-

vert leikinn í því að orða hugsanir mínar á dönsku og

latínu. Hrós það er ég fékk fyrir ritgerðir mínar (speci-

mina) hvatti mig til iðni og til þess að nota tímann vel.

Var það áform mitt að ganga undir embættispróf í lög-

um haustið 1807 eftir tveggja ára lestur, en hin skvndi-

lega árás Englendinga á Sjáland og stórskotahríð sú, er

þeir gerðu á Kaupmannahöfn, virtist ætla að verða því

til hindrunar. Það snerist samt á aðrn leið. Staðurinn

var eftir nokkurra nátta skothríð gefinn upp og tók há-

skólinn þá aftur til starfa sinna að nýju. I októberm.

gekk ég undir embættispróf og fékk einróma beztu ein-

kunn. Luku háskólakennararnir sérlegu lofsorði á prófsrit-

gerðir minar í samanburði við annara, sem próf tóku á

sama tíma, og einkavottorð þau, er þeir gáfu mér allir,

vóru mér mjög meðmælt, og átti ég það mikinn part að

þakka þokka þeim og aíhaldi, sem þeir allir persónulega

heiðruðu mig með, en þó einkum Rornemann og Schle-

gel. Ég get ekki endað þessa skýrslu um háskólalíf mitt

án þess að láta þess getið, að ég aldrei notaði við háskól-

ann neina »prívat« handleiðslu (Manuduktion), og var það

sumpart af þvi, að ég hafði ekki efni á   að   borga   hana,