Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						122

mann, hvorki í kansellíinu né rentukammerinu. Alt um

það leitaði ég á fund jústitsráðs Jensens, sem var »komm-

ittéraður«' í rentukammerinu og hafði undir sér] íslenzku

málin og réð að öllu um þau og var maður mjög vel

látinn; bað ég hann um að mega komast að sem launa-

laus starfsmaður í einhverri skrifstofunni. Hann sagði

mér þá, að þar væri ekkert rúm óskipað og að ég yrði

að reyna á þolinmæðina. Þó tór svo, að eítir stuttan tíma

tókst Jensen að koma mér að sem launalausum varaskrif-

ara í Björgvinjar skriístofu, er svo nefndist, en undir

hana vóru á þeim tíma lögð hin islenzku og færeysku

mál. Þetta var nú í byrjun nóvembermánaðar, en nokkr-

um dögum eftir að ég var kominn í þessa skrifstofu,

geiði kammerherra Biiiow. ssm var »depútéraður« í kans-

elliinu og sýslaði þar um íslenzk mál, mér kost á því að

fá launalausa stöðu í kansellíinu. Tilboð þetta hygg ég hafi

stafað aí þvi, að kammerherra þessi var viðstaddur sem

prófdómandi þann dag, er ég tók embættispróf, og má

vera að konferenzráð Schlegel háskólakennari, velvildar-

maður minn, hafi leitt ath}-oli hans að mér og gefið í

skyn, að ég mundi hafa hæfileika til að bera.

Eg hafði mikla löngun til að taka boði þessu og sá

lengi eftir því að ég ekki gerði það. Fyrir þeim, sem í

kansellíið komust, mátti heita að lægi opin brautin til að

komast þaðan i yfirrétt og síðan í hæstarétt, ef maður

kynti sig að miklum dugnaði. En af því að ég hafði þá

fengið aðra sýslun og Jensen jústitsráð hafði haft fyrir því

') Kommittéraðir nefiidust þeir í lægri riið stjórnarráðanna

(„kollegíanna''), sem stungu upp á sinu sinni hverju til nytsemda

^ða áttu fyrst að segja álit sitt um þau málefni, sem fram vórn

borin í stjórnarráðunum; en „depútéraðir hétu þeir í efri röð, sem

lirskurðuðu og gáfu þvi gildi, sem hinir höfðu farið fram á, oft-

ar þó sameiginlega með liinum fyrri, einum eða fleirum, eftir því

sem á málefnum stóö.